กลับไปได้แล้ว” เซี่ยเฉียวตอบ
เมื่อวานนางพูดคุยเรื่องขั้นตอนต่างๆ กับร้านขายโลงศพไปแล้ว
ดังนั้นนางไม่จำเป็นต้องทำเอง
วิญญาณตนนี้ยังมีมีข้อเรียกร้องไม่มาก ขอแค่นางออกไปจากใต้ต้นทับทิมนี้ได้ อะไรก็ได้ทั้งนั้น
“เขายากจนขนาดนี้..เขาจะจ่ายได้หรือ… “ เจียงจิ้นลู่รู้สึกสงสัยเล็กน้อยและเกือบจะโน้มน้าวศิษย์พี่ใหญ่ไม่รับเงินเสียแล้ว โชคดีที่เมื่อคำพูดมาถึงคอ เขาก็จำท่าทางโกรธของศิษย์พี่ใหญ่ขึ้นมาได้ เขาจึงรั้งไว้ได้ทัน
พูดตามตรงเวลาศิษย์พี่ใหญ่โกรธ…มันน่ากลัว
“เรื่องเงินนี้ไม่ใช่เขาบอกว่าจะไม่จ่ายก็จะไม่จ่ายได้” เซี่ยเฉียวยกยิ้มเล็กน้อยแล้วเดินเข้าไป
ชายผู้นั้นไม่ได้ออกไปพร้อมกับคนหามโลงศพ เขาแค่ถามที่อยู่ จากนั้นเขาก็ทรุดตัวลงในลานบ้านและไม่ขยับเขยื้อนอีกต่อไป
“ราคากันเองสามร้อยห้าสิบอีแปะ” เซี่ยเฉียวไปหยุดยืนตรงนั้นและเอ่ยขึ้นทันที
“……” หัวใจของชายคนนั้นเต้นกระตุกทันที “ข้าไม่มีเงิน…”
“ไม่มีหรือ ภรรยาเจ้าบอกว่าในรูหนูตรงมุมบ้านมีทรัพย์สมบัติของเจ้าทั้งหมดรวมเป็นเงินห้าร้อยอีแปะ เหลือไว้เป็นค่าข้าวให้เจ้าหนึ่งร้อยห้าสิบอีแปะ หากใช้เงินหมดแล้วเจ้ายังหาเลี้ยงชีพไม่ได้ เจ้าก็อดตายไปเถอะ”
ใบหน้าของชายผู้นั้นหมองคล้ำ เหตุใดนางผู้นั้นจึงบอกคนอื่นแม้แต่ว่าทรัพย์สินของเขาอยู่ที่ไหน!
และเจียงจิ้นลู่เองก็ตกตะลึงไปแล้ว
เรื่องนี้นางก็รู้ด้วย!? จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่ามีสายตาจ้องมองเขามาจากในห้องของตนเอง…
ตอน
