ที่ 946 โลกของวิญญาณอันงดงาม
เจียงจิ้นลู่สับสนมึนงง ในขณะที่เซี่ยเฉียวจ้องมองชายผู้น่าอนาถนิ่งๆ ราวกับต้นสนที่ตั้งตระหง่าน
หลังจากนั้นไม่นาน ดูเหมือนชายคนนั้นจะยอมจำนนต่อโชคชะตาของตนเองแล้ว เขาไม่กล้ายั่วโมโหคนทั้งสอง จึงโค้งคำนับด้วยจิตใจเหงาหงอย แล้วเดินไปที่ห้องเพื่อหยิบกระปุกเงินออกมา หลังจากที่เขาหยิบเงินหนึ่งร้อยห้าสิบอีแปะออกมาจากในกระปุกแล้ว เขาก็มอบมันให้ปรมาจารย์อย่างไม่เต็มใจ
จากนั้นเซี่ยเฉียวก็พยักหน้าก่อนจะวางเหรียญทองแดงลงในตะกร้าไม้ไผ่ด้วยความพึงพอใจ และจากไปอย่างสง่างาม
ย่างก้าวของเจียงจิ้นลู่เกือบจะแข็งเกร็งเล็กน้อย เขารีบตามนางไปโดยไม่ทันจะได้จะล้างฝุ่นดินออกจากมือด้วยซ้ำ
เจียงจิ้นลู่อยู่เบื้องหลังเซี่ยเฉียว เมื่อเขามองไปที่แผ่นหลังที่บอบบางและเย็นชาของศิษย์พี่ใหญ่ เขาก็รู้สึกถึงความลึกลับมากขึ้นเรื่อยๆ
“ศิษย์พี่ใหญ่ วิญญาณเป็นอย่างไรหรือ” สักพักเขาก็ตามไปทันข้างๆ เซี่ยเฉียว แล้วเอ่ยถามขึ้นหลังจากที่คิดอยู่ครู่หนึ่ง
ฝีเท้าของเซี่ยเฉียวชะงักลงเล็กน้อย นางชี้ไปที่ถังน้ำเก่าชำรุดข้างทาง “ที่ตรงนั้นก็มีอยู่ตนหนึ่ง เป็นวิญญาณชายชราที่ตอนมีชีวิตอยู่ลำบากยากจน แม้แต่ที่อยู่ก็ไม่มี และมาตายในถังเก็บน้ำผุผังนี้ เขาดูไม่ได้แตกต่างจากคนเป็นเท่าไรนัก แต่แค่ซีดขาวกว่า และ…ไม่น่ามองนัก แต่ว่าก็มีวิญญาณที่ดูดีนะ เพียงแต่มีค่อนข้างน้อยเท่านั้น”
ถังน้ำถูกวางคว่ำและมีรูแตกขนาดใหญ่
