หากเป็นคนที่ตัวไม่ใหญ่มาก ก็สามารถขดตัวอยู่ในนั้นได้ทั้งร่าง
“ที่นี่มีหรือ” หัวใจของเจียงจิ้นลู่เต้นไม่เป็นจังหวะ และรู้สึกว่าตนเองไม่สามารถมองถังใบนั้นได้ตรงๆ “หากอย่างนั้น…ท่านเก็บเขาได้ไหม”
“ได้สิ แต่เขาไม่ยินดีที่จะไป” เซี่ยเฉียวเอ่ย
บนถนนสายนี้มีวิญญาณมากมาย เมื่อวานนางก็เห็นพวกเขาหมดแล้ว
“เพราะอะไรหรือ” เจียงจิ้นลู่ไม่เข้าใจ
“เพราะ…” เซี่ยเฉียวยิ้มกว้างให้เขาทันที “เตียงของเจ้านอนสบายกว่า หากเขาจะนอนเมื่อไรก็ได้ที่ต้องการ แต่เมื่อเขาลงไปเบื้องล่าง มันก็ไม่แน่แล้ว?”
“…” สีหน้าของเจียงจิ้นลู่เริ่มแข็งกระด้าง เขารู้สึกว่าเลือดพุ่งไปที่ศีรษะของตนเอง และทันใดนั้นก็มีเสียง วิ้ง แล้วเขาก็รู้สึกไม่สบายเนื้อตัวเอาเสียเลย
“ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านโกหกข้า…” เจียงจิ้นลู่ขนลุกขนพอง
“หากเจ้าคิดว่าข้าโกหกเจ้า ก็ตามนั้น” เซียวเฉียวยกยิ้ม แล้วเดินไปที่ถังน้ำ มองไปที่วิญญาณตนนั้นก่อนจะยิ้ม “คืนนี้ น้องชายที่อยู่ข้างๆ ข้าอยากชวนเจ้าไปค้างที่บ้านสักหนึ่งคืน หมอนนุ่มๆ ของว่างและอาหารอร่อยๆ อยากไปไหม”
เจียงจิ้นลู่ตกตะลึงไปทันที
อย่าเล่นแบบนี้!
วิญญาณตนนั้นย่อมยินดีปรีดาอยู่แล้ว
เขาเห็นปรมาจารย์คนนี้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว เขาชอบนางมากเลย!
วิญญาณจ้องมองเจียงจิ้นลู่ไม่วางตา แล้วเขาก็ลอยออกจากถังน้ำ และห้อยโหนอยู่บนศีรษะของเจียงจิ้นลู่โดยไม่พูดพร่ำทำเพลง เพราะกลัวว่าตนเองจะหลงทาง
“ศิษย์พี่ใหญ่…” เจียงจิ้นลู่อยา
