กจะร้องไห้แต่ก็ร้องไม่ออก
“เจ้าจะกลัวอะไร ถึงอย่างไรเจ้าก็ไม่เชื่ออยู่แล้ว ก็ให้คิดเสียว่ามันไม่มีอะไรทั้งนั้นก็ได้แล้วนี่” ดวงตาเซี่ยเฉียวราวกับมีดวงดาวอยู่ในนั้น ตอนนี้นางอารมณ์ดีอย่างยิ่ง
เด็กคนนี้ล่วงเกินนางแล้ว
เจียงจิ้นลู่อยากจะบอกว่าหลังจากที่เขาขุดศพขึ้นมาในวันนี้ เขาก็เริ่มเชื่อว่าในโลกนี้มีวิญญาณจริงๆ แล้ว…
แต่ตอนนี้…ศิษย์พี่ใหญ่ใจร้ายเกินไป!
เจียงจิ้นลู่รู้สึกโกรธแต่ไม่กล้าพูดอะไรออกไป เมื่อสายลมพัดมา ใบไม้บนต้นไม้ก็ร่วงหล่น ปลิดปลิวไปตามสายลมราวกับผีเสื้อเต้นระบำ
เป็นทิวทัศน์ที่ค่อนข้างงดงาม
“ตรงนี้คือวิญญาณผู้หญิงที่หน้าตาดีตนหนึ่ง นางเสียชีวิตตั้งแต่อายุยังน้อยก่อนที่จะได้แต่งงาน บิดามารดาของนางยังมีชีวิตอยู่ นางจึงไม่อยากจากไป การเป็นวิญญาณมันค่อนข้างน่าเบื่อ นางก็เลยเต้นระบำขึ้นมา งดงามใช่ไหม” น้ำเสียงของ เซี่ยเฉียวเหมือนเสียงเรียกจากยมบาล ช่างฟังดูน่ากลัวมาก
เจียงจิ้นลู่รู้สึกว่าเขาไม่ค่อยสบาย…
เดิมทีฉากที่ประกอบไปด้วยใบไม้ร่วง บ้านเก่า ฝูงชน และความพลุกพล่านวุ่นวายนั้นเต็มไปด้วยความยุ่งเหยิงและความยากลำบากตรากตรำ อย่างไรก็ดีมันกลับมีรสชาติแบบทางโลกที่อธิบายไม่ได้ แต่เมื่อศิษย์พี่ใหญ่พูดอย่างนั้นออกมา…
