ำเร็จ หมอดูผีนี้จะตายเพราะเกลือที่ข้าโรย แล้วมันเกี่ยวอะไรกับข้าด้วย”
“…” เจียงจิ้นลู่รู้สึกว่าศิษย์พี่ใหญ่แปลกๆ “คนผู้นี้…ก็มีอาชีพเดียวกับท่าน เรื่องที่เขาทำก็เหมือนๆ กันไม่ใช่หรือ…”
พอเขาพูดจบก็รู้สึกว่าตนเองช่างไร้ความสามารถ
เซี่ยเฉียวหยุดฝีเท้า ความเย็นชาค่อยๆ ออกมาจากใบหน้าของนางช้าๆ
“เจ้าสามารถดูถูกว่าข้าหน้าตาไม่ดีได้”
“ข้าไม่ได้…” ศิษย์พี่ซังต่างหากที่รังเกียจว่านางขี้เหร่
“เจ้าสามารถพูดได้ว่าข้าอายุสั้นอยู่ได้ไม่นาน!”
“…”
“แต่เจ้าไม่สามารถดูถูกอาชีพของข้าได้ และนี่ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว!” น้ำเสียงของเซี่ยเฉียวเย็นชา “อาชีพเดียวกัน? เฮอะ ทำเรื่องคล้ายๆ กันถึงจะเรียกว่าอาชีพเดียวกัน เจ้าคิดว่าหมอดูใต้หล้านี้มาจากที่เดียวกันหมดหรือ แล้วจะเรียกว่าผู้วิเศษได้หมดอย่างนั้นหรือ หากเจ้ายังลบหลู่ดูถูกข้าอีก ข้าจะจับเจ้าโยนเข้าป่าร้อยผี ให้พวกมันกัดกินเจ้าทั้งเป็น!”
ใช่ ป่าร้อยผี!
นางก็ไม่รู้ว่าแถวๆ ป้อมเหมิงจยามีสถานที่แบบนั้นหรือไม่!
ป่าช้าจำนวนมากถูกทิ้งร้างจนกลายเป็นป่าที่ไม่พบไม่เจอแสงแดด ส่วนใหญ่แล้วก็จะกลายเป็นป่าร้อยผี สถานที่เช่นนี้ไม่ใช่จะพบบ่อยนัก แต่หากใครบุกรุกเข้าไป พวกเขาจะถูกลงโทษ
เซี่ยเฉียวมองเขาอย่างมาดร้าย และรู้สึกว่าจำเป็นต้องทำนายแล้วว่าที่ที่มีพลังงานหยินเข้มข้นที่สุดในบริเวณใกล้เคียงนี้เป็นที่ใด
เจียงจิ้นลู่ไม่คาดคิดว่าเซี่ยเฉียวจะโกรธขนาดนี้ ดังนั้นเขาเอ่ยขึ้นอ
