วิญญาณของศิษย์พี่ใหญ่
เชื่อหรือไม่เชื่อก็เป็นเพียงการคาดเดาและสิ่งที่รู้สึกภายในเท่านั้น หากจะตัดสินว่าถูกหรือผิดก็ต้องไปทำความเข้าใจและพิสูจน์ด้วยตนเอง
“ตอนนี้ศิษย์พี่ใหญ่น่าจะรู้สึกรำคาญข้ามาก” เจียงจิ้นลู่รู้สึกทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย
“นั่นเป็นเพราะคนที่ทำตามใจตัวเองอย่างเจ้า มันน่ารำคาญสำหรับศิษย์พี่ใหญ่น่ะสิ” เซียวอวี้หรงพูดความจริง “เจ้าทำตัวให้มันดีๆ หน่อย พยายามเปลี่ยนความคิดของศิษย์พี่ใหญ่ที่มีต่อเจ้าให้ได้ก็เพียงพอแล้วไม่ใช่หรือ”
“…” เจียงจิ้นลู่รู้สึกว่ามันยากมาก!
แต่หากเขาไม่ทำอะไรเลย เขาก็คงได้แต่รอวันที่ถูกขับไล่ออกจากสำนักแล้ว
เจียงจิ้นลู่คิดได้เช่นนั้นก็ยอมกัดฟันสู้ดูสักตั้ง
เซี่ยเฉียวยังไปได้ไม่ไกล เขารีบวิ่งตามไปทันที และหลังจากนั้นไม่นานเขาก็เดินอยู่ข้างเซี่ยเฉียวแล้ว
เซี่ยเฉียวออกไปทำงาน นางกำลังมองหาคนหรือวิญญาณที่มีวาสนาต่อกัน จึงไม่เหมาะที่จะนำองครักษ์ติดตามมาด้วย อย่างไรเสียก็ยังไม่เคยมีหมอดูคนไหนที่มีบารมีมากขนาดนั้นมาก่อน
นางอยู่คนเดียว ในมือถือสิ่งของที่ดูไม่เบานัก ท่าทางลำบากลำบนอยู่บ้าง
ลักษณะท่าทางเช่นนี้กลับดูค่อนข้างกลับดูติดดินกลับสู่เป็นธรรมชาติมากกว่า
“ศิษย์พี่ใหญ่ ข้าจะช่วยยกกระเป๋าให้ท่าน” เจียงจิ้นลู่ก้าวเข้าไปและเตรียมที่จะรับตะกร้าไม้ไผ่ของเซี่ยเฉียวมาทันที
แต่เซี่ยเฉียวกลับคว้ามันกลับไปทันที
“ของของข้าในนี้ล้วนเป็นเครื่องช่วยชีวิต บางอย่างก็แพงม
