ิตต้าสยงของข้าไปอีก ปากของศิษย์น้องนี้ร้ายกาจเสียยิ่งกว่าปากของรัชทายาทเสียอีก!”
ร้ายกาจขนาดนี้ เจ้าไปแย่งชิงบัลลังก์เลยสิ!
เซี่ยเฉียวฮึดฮัดไม่พอใจมาก
เจียงจิ้นลู่ถูกดุจนเกือบจะร้องไห้แล้ว เขาดูห่อเหี่ยวไปหมด ไม่มีสง่าราศีเลยแม้แต่น้อย
“เจ้าอยากกลับไปไหม หากเจ้าจะกลับไป ก็คืนไก่ให้ข้าด้วย” เซี่ยเฉียวยื่นมือออกไปเพื่อจะเอาไก่อันล้ำค่าของนางคืน
นางต้องใช้เงินเป็นจำนวนมากในการเลี้ยงไก่ตัวนี้ และหนอนแมลงที่มันกินก็มีราคาแพงมาก หากขนมันร่วงสักเส้น นางก็ยังปวดใจเหลือแสน แต่นี่เจียงจิ้นลู่กลับคิดที่จะกินของล้ำค่าของนางแล้ว!
โทสะของเซี่ยเฉียวพุ่งปรี๊ด
“ไม่ไป ไม่ไป” เจียงจิ้นลู่กอดไก่เอาไว้แน่น “ข้าจะไม่พูดอะไรแล้ว”
ล้อเล่นน่ะ หากเขาจากไปตอนนี้ นั่นจะไม่ยิ่งทำให้ศิษย์พี่ใหญ่ขุ่นเคืองมากขึ้นไปอีกหรือ
เขาผิดมหันต์ เขาผิดไปแล้วจริงๆ…
“หากอย่างนั้นเจ้าจำไว้นะ เมื่อเกิดอันตรายจริงๆ เจ้าปล่อยให้ไก่ของข้าบินหนีไปได้เลย ปล่อยมันไปไม่เป็นไร มันจำเจ้าของได้ ข้าจะไปตามมันกลับมาได้เอง” เซี่ยเฉียวเหลือบมองเขาและสงบสติอารมณ์ลง
แต่พอนางคิดว่าเจียงจิ้นลู่จะติดตามนางไปด้วยแล้ว ประเดี๋ยวนางก็คงต้องโกรธเขาอีก เพื่อเป็นการป้องกันไว้ก่อน เซี่ยเฉียวจึงได้นำยาออกมากินเข้าไปก่อนเม็ดหนึ่งเพื่อปกป้องชีพจรของนางไว้ นางจะได้ไม่ต้องตายอย่างน่าอนาถ!
เจียงจิ้นลู่อยากจะถามจริงๆ ว่าศิษย์พี่ใหญ่กินอะไรเข้าไป…
มันน่าจะเป็นยา
