์พี่ใหญ่พอใจให้ได้ แม้แต่ไก่ตัวหนึ่งเขาก็ไม่เว้น
แต่เซี่ยเฉียวกลับมองเขาอย่างเหลือเชื่อเมื่อได้ยินอย่างนั้น!
นางจ้องมองเขาด้วยแววตาโกรธเกรี้ยวทันที ดวงตาของนางเป็นสีแดงเล็กน้อย นางกัดฟันเอ่ย “ศิษย์น้องเจียง สมองของเจ้าถูกหนูขโมยไปหมดแล้วหรือ มันเป็นหัวขโมยคนไหนกัน ข้าจะไปฆ่าล้างตระกูลมันให้หมด!”
“…” หัวใจของเจียงจิ้นลู่เต้นไม่เป็นจังหวะ “ศิษย์พี่ใหญ่…ทำไม…”
ก่อนที่เจียงจิ้นลู่จะพูดจบ เขาก็ก้มลงมองไปที่ไก่ และก็นึกขึ้นได้ทันใด “ศิษย์พี่ใหญ่ ไก่ตัวนี้… ไม่ได้ ไม่ได้มีไว้ขายใช่หรือไม่ ข้าขอโทษจริงๆ ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านอย่าเพิ่งโกรธ ข้าไม่รู้จริงๆ…”
“ศิษย์พี่ใหญ่ข้าผิดไปแล้ว…”
เจียงจิ้นลู่ใจเต้นไม่เป็นส่ำอยู่ภายใน
เขาไร้สมองขนาดนั้นได้อย่างไร ห้องครัวยังต้องซื้อเป็ด ซื้อไก่ และปลาจากข้างนอกทุกวัน หากศิษย์พี่ใหญ่ต้องการขายไก่ นางคงขายให้กับครัวเล็กไปแล้วสิ…
เซี่ยเฉียวขึงตาใส่เจียงจิ้นลู่ “ศิษย์น้องรู้อะไรบ้าง หากไม่รู้ ทำไมเจ้าไม่ถามก่อนล่ะ แต่ก็จริง ต่อให้เจ้าจะถามอย่างไรศิษย์น้องก็จะไม่เชื่ออยู่ดี!”
“…” เจียงจิ้นลู่รู้สึกละอายใจ
“หากข้าเป็นหัวหน้าของเจ้า ข้าจะต้องคิดหาวิธีย้ายออกไปก่อนที่คำว่าไม่รู้ของศิษย์น้องจะทำให้คนรอบข้างต้องเดือดร้อนถึงแก่ชีวิตไปด้วยแน่”
“และเมื่อศิษย์น้องไม่รู้ไม่เข้าใจ ก็หุบปากไปไม่ต้องพูดดีกว่า ก่อนหน้านี้ก็เกือบจะฆ่าศิษย์น้องสามตายไปแล้ว ตอนนี้ก็ยังอยากจะเอาชีว
