็นหนึ่งไม่มีสอง” จ้าวเสวียนจิ่งรู้สึกอึดอัด “ในเวลานั้น…พวกเขาทั้งหมดจะรวมตัวกันและเปรียบเทียบผลงานของตนเอง แล้วให้อาจารย์ตัดสินว่าใครวาดได้ดีกว่ากัน”
แม้ว่าการวาดภาพสาวงามนี้ฟังดูไม่ใช่การบ้านที่เหมาะสม แต่ก็ยังเป็นการทดสอบทักษะการวาดภาพด้วย
ในการวาดคนจะต้องวาดกระดูกก่อน เมื่อวาดรูปร่างก็จะต้องวาดจิตวิญญาณก่อน
อารมณ์ ความโกรธ ความเศร้า ความสุข พื้นหลัง ฤดูกาล แสงเงา สาวงามแต่ละคนจะต้องมีอารมณ์ที่แตกต่างกัน พวกเขาจะต้องวาดสิ่งเหล่านี้ออกมาให้หมด หากมีทักษะพื้นฐานไม่เพียงพอ อาจารย์ก็จะไม่ชอบภาพสาวงามที่พวกเขาวาดออกมา
อารมณ์ของเซี่ยเฉียวในขณะนี้ยากที่จะอธิบายเป็นคำพูดได้
ความรักใคร่เอ็นดูของอาจารย์ที่มีต่อนางยิ่งใหญ่ราวกับภูเขา!
นางเองก็รู้ว่าตอนเด็กนางฉลาดและน่ารักเหมือนนางฟ้าตัวน้อยๆ แต่การได้รับความโอบอุ้มจากอาจารย์เช่นนี้…นางมีเหตุผลทุกประการที่จะสงสัยว่าอาจารย์กำลังให้ท้ายนางผิดๆ
เซี่ยเฉียวมีสีหน้าแปลกๆ แม้ว่าภาพวาดเหล่านั้นจะไม่ได้มีตรงไหนที่ล่วงเกินนางแต่อย่างใด แต่ศิษย์น้องพวกนี้ในสายตาของนางตอนนี้…
พวกเขาเหมือนพวกจิตวิปริต…
แต่ในเมื่อวาดแล้วก็แล้วไป นางคิดจะเก็บกลับมาก็คงจะทำไม่ได้ ถึงอย่างไรหลายปีมานี้พวกเขาก็จะต้องมีภาพต่างๆ ของนางมากมาย เดี๋ยวนางค่อยพูดคุยกับอาจารย์ว่าต่อไปอย่าได้ยกย่องชื่นชมนางเช่นนั้นอีกก็แล้วกัน
ชื่นชมมากไปแล้วใช่ว่านางจะภูมิใจเสียหน่อย?
เซี่ยเฉียวไม่ไ
