ด้คิดอะไรมาก แต่จ้าวเสวียนจิ่งกลับยิ่งคิดยิ่งไม่พอใจ
พอเซี่ยเฉียวจากไปแล้ว เขาก็กลับเข้าไปในห้องอีก
ซังโหยวเอนหลังลงบนเตียงเพื่อพักผ่อนอีกครั้งหนึ่ง เหตุผลที่เขาแต่งตัวงดงามหรูหราเช่นนี้ก็เพื่อสร้างความประทับใจที่ดีแก่ศิษย์พี่ใหญ่
“พวกเจ้าต่างก็ชื่นชมความสามารถของศิษย์พี่ใหญ่มานานแล้วใช่หรือไม่” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยปากถามทันที
ศิษย์พี่ศิษย์น้องทั้งสามล้วนตกตะลึง ในขณะที่อาจารย์ผู้ชรานั่งยิ้มอยู่ข้างๆ มองศิษย์เหล่านี้ด้วยความรัก
ลูกศิษย์ของเขาพวกนี้ ไม่ว่าคนไหนก็ล้วนเป็นผู้ชายที่ดูดีทั้งหมด
“ข้ารู้สึกว่าการที่ผู้ชายมีภาพวาดผู้หญิงไว้ในครอบครองเป็นเรื่องไม่สมควรอย่างยิ่ง อีกทั้งศิษย์พี่ใหญ่ยังเป็นผู้บำเพ็ญเพียรที่มีชื่อเสียงมาก ดังนั้นหลังจากที่พวกเจ้ากลับเมืองหลวงไปแล้ว ก็ให้มอบภาพวาดของศิษย์พี่ใหญ่ออกมาให้หมด อย่าได้เก็บเอาไว้เป็นการส่วนตัว!” จ้าวเสวียนจิ่งเรียกร้องทันทีด้วยสีหน้าเย็นชา
หลีซื่อเหยี่ยนได้ยินเช่นนั้นก็ลังเลที่จะพูด จ้าวเสวียนจิ่งหันไปมองเขา “อาจารย์เลือกเก็บไว้..ห้าภาพก็พอ”
หลีซื่อเหยี่ยนคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าเห็นด้วย
จ้าวเสวียนจิ่งนึกขึ้นมาได้ในตอนนี้ว่า อันที่จริงภาพสาวงามที่อยู่ในมือของอาจารย์ล้วนแล้วแต่เป็นภาพเด็กน้อยทั้งนั้น
เมื่อก่อนเขาชอบวาดภาพเด็กผู้หญิง เด็กน้อยนั้นบางครั้งก็น่ารักน่าเอ็นดู บางครั้งก็ไร้เดียงสาและอ่อนแอ บางครั้งก็เข้มแข็งและอดทน…
ต
