รอบสามร้อยปี ตอนที่เขาติดตามอาจารย์เข้าไปในวังเมื่อไม่กี่ปีก่อน เขาได้เห็นต้นกล้าเก่าๆ นั้นแล้ว นับตั้งแต่นั้นมาเขาก็รู้สึกว่ากล้วยไม้อื่นๆ ที่อยู่ตรงหน้าเขาจืดชืดไปเสียหมด!
ต้นกล้าเก่านั่นน่าจะไม่อยู่นานแล้ว แต่มีต้นกล้าใหม่!
และจะให้เขา?!
ซังโหยวรู้สึกเต็มไปด้วยพลังชีวิตในทันใด
“ศิษย์พี่ศิษย์น้องทั้งสอง พวกเจ้าคงจะไม่ขัดขวางเกียรติยศของวงศ์ตระกูลข้าหรอกใช่ไหม” ซังโหยวเอ่ยกับเซียวอวี้หรงและเจียงจิ้นลู่ด้วยดวงตาที่ลุกโชน
เอาของของฮ่องเต้กลับบ้านมิใช่เป็นเกียรติยศของวงศ์ตระกูลหรอกหรือ
“…”
เซียวอวี้หรงและเจียงจิ้นลู่มองหน้ากันไปมา แล้วพวกเขาก็ต้องยอมรับชะตากรรมโดยไม่มีทางเลือกอื่น
หากพวกเขาไม่ยอม ซังโหยวอาจจะคิดไม่ตกและตายเพราะอาการซึมเศร้าได้!
หลายปีก่อน ดอกไม้ในสวนของเขาต้นหนึ่งล้มลงอย่างอธิบายไม่ได้ เพราะต้นไม้ต้นนี้เขาถึงนอนไม่หลับกินอะไรไม่ได้ และป่วยตลอดฤดูหนาว ในทุกฤดูใบไม้ร่วง เมื่อเขาเห็นดอกไม้และใบไม้ที่ร่วงหล่นเหล่านั้น เขาก็จะต้องท่องบทกวีให้มันด้วยความโศกเศร้าจนแทบจนจะตาย
“ขอแค่เจ้าหายจากอาการป่วย ภาพสาวงาม…เจ้าก็เอาไปเถอะ” เซียวอวี้หรงเองก็รู้สึกโศกเศร้าขึ้นมาในใจ
เจียงจิ้นลู่ดีหน่อยที่เข้าสำนักมาค่อนข้างช้า ดังนั้นเขาจึงไม่มีภาพวาดอยู่ในมือมากมายขนาดนั้น
แล้วเรื่องนี้ก็ได้ข้อสรุปทันที
พวกเขาเพียงแค่งุนงงเล็กน้อย
รัชทายาทจะใส่ใจเรื่องของศิษย์พี่ใหญ่มากเกินไปไหม…
หรือเป็
