พูดเช่นนั้น เขาก็ครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยอย่างจริงจัง “ศิษย์พี่ซังรู้สึกว่าวิญญาณนี้มีอยู่จริง? เพียงแต่พวกเรามองไม่เห็น แต่ทำไมบางคนถึงเห็นได้ล่ะ หรือว่าใต้หล้านี้จะมีคนที่บำเพ็ญเพียรจริงๆ ถึงอย่างนั้น การกลายเป็นเซียนก็ไม่ใช่แค่การฝันกลางวันอย่างนั้นสิ?”
ซังโหยวเอนกาย “โลกนี้กว้างใหญ่ไพศาล มีเรื่องมหัศจรรย์มากมาย”
“แม้ว่าช่วงนี้ข้าจะเอาแต่หมดสติและหลับใหลอยู่ตลอดเวลา แต่…ศิษย์น้องเชื่อหรือไม่ว่าในหัวของข้าราวกับมีชีวิตของคนอื่นอยู่กระนั้น เหมิงหยินที่เจ้าพูดถึงข้ารู้จักดีเชียวล่ะ…”
“แต่ข้าแน่ใจว่า ข้าไม่เคยพบคนผู้นั้นมาก่อน เรื่องเช่นนี้นับว่าแปลกประหลาดลึกลับมากเลยใช่ไหม”
เจียงจิ้นลู่ใบ้กินเล็กน้อย
เขาอยากจะโน้มน้าวตัวเองให้เชื่ออย่างนั้นจริงๆ แต่ทุกครั้งที่เขาพยายาม ภาพฉากการตายของมารดาก็จะปรากฏขึ้นในความคิดของเขา เขาจะนึกถึงรูปลักษณ์ที่ไร้ยางอาย บ้าคลั่งและเป็นอันตรายของแม่หมอคนนั้น
หากเขาเชื่อ มันก็เหมือนกับเขาทรยศหักหลังมารดาของเขา
เขาจะต้องคิดให้ดี
เจียงจิ้นลู่อึกอักลังเลทั้งที่อยากจะพูด ซังโหยวยังไม่หายดี ดังนั้นจึงไม่เหมาะที่จะคุยกับเขาเป็นเวลานาน
และตอนนี้เขาไม่ก็อยากพูดถึงมันเลย เขาแค่ต้องการล้างหน้าและทำตัวให้หอม!
ซังโหยวพยุงร่างของตนเอง เขาอาบน้ำแต่งตัวจน ‘งดงามเพริศพริ้ง’
ตอนที่เซี่ยเชียวปรากฏตัว นางก็มองจนตะลึงไปจริงๆ
ก่อนหน้านี้ตอนที่ซังโหยวนอนอยู่บนเตียง แม้นางจ
