งนั้นนางจึงขมวดคิ้วและเอ่ยอย่างจริงจัง “ศิษย์น้องไม่รู้จักมารยาทขนาดนี้ได้อย่างไร ข้าเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง หากเจ้าเอาแต่จ้องอย่างนี้ อย่าได้โทษว่าข้าใจร้ายนะ”
ศิษย์น้องพวกนี้ช่างไม่รู้ความกันเลยจริงๆ!
“ล่วงเกินศิษย์พี่ใหญ่แล้ว” ซังโหยวรีบยอมรับความผิดของเขาอย่างรวดเร็ว แต่เขาตัดสินใจแล้วว่าเมื่อเขาหายดี เขาจะซื้อของที่สวยงามกว่านี้มอบให้ศิษย์พี่ใหญ่ของเขาทั้งหมด
ศิษย์พี่ใหญ่อายุสามสี่สิบปีก็จริง แต่จะแต่งตัวก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ นางจะสวมเสื้อคลุมนักพรตที่หม่นหมองนี้ไปตลอดได้อย่างไร ดูไม่มีชีวิตชีวาเอาเสียเลย
ลองคิดดูสิว่าหากเขาดูแลการแต่งตัวให้นาง แม้ว่าศิษย์พี่ใหญ่จะไม่สวยโดดเด่นสะดุดตา แต่ก็ยังสามารถเป็นคนงามสง่าได้
เซี่ยเฉียวไม่กล้าอยู่ในห้องนานเกินไป หลังจากพบหน้ากันแล้วนางก็รีบออกไปทันที
“เมื่อก่อนก็เขาก็เป็นแบบนี้หรือ” เซี่ยเฉียวอดถามจ้าวเสวียนจิ่งไม่ได้
ในใต้หล้านี้ยังมีคนที่แปลกขนาดนี้ เขาเพิ่งจะพบนางครั้งแรก แต่กลับรังเกียจหน้าตาของนาง โชคดีที่เขาเป็นคนป่วย ที่มาพบกับคนที่ไร้เรี่ยวแรงแม้จะฆ่าไก่อย่างนาง หากเปลี่ยนเป็นพี่ชายของนาง เขาคงจะถูกสับด้วยขวานไปแล้ว!
