่าน ศิษย์ยินดีรับโทษ! ขอแค่อาจารย์อย่าได้ขับไล่ศิษย์ไปเลย…” เจียงจิ้นลู่คุกเข่าร้องไห้
เขาทำผิดพลาดครั้งใหญ่
ไม่ให้เกียรติ อกตัญญู ไม่จงรักภักดี และไม่มีคุณธรรม!
เจียงจิ้นลู่รู้สึกเพียงว่าสิบปีแรกของชีวิตที่เขาอยู่มานั้นสูญเปล่า เขาโตมาอย่างไร้ประโยชน์…คนที่ไม่รู้จักแยกแยะถูกผิด วู่วามขาดความรอบคอบ และไร้ความสามารถเช่นเขายังอยากจะไปรับราชการอีกหรือ
เขายังหัวเราะเยาะตัวเองที่โง่!
“เจ้าไม่ใช่เด็กๆ แล้ว ยังเอาแต่ร้องไห้ ไร้อนาคตจริงๆ” หลีซื่อเหยี่ยนเอ่ยเรียบๆ
เขาดูเด็ก แต่จริงๆ แล้วเขาไม่ใช่เด็กอายุสิบห้าสิบหกปีแล้ว
เจียงจิ้นลู่ปาดน้ำตา “ใช่ ศิษย์…ศิษย์ไร้ประโยชน์…”
“เมื่อเจ้าไร้ประโยชน์ หากอย่างนั้นก็แปลว่าตอนนั้นข้ามองคนผิด” น้ำเสียงของหลีซื่อเหยี่ยนดังขึ้นเล็กน้อย “ในเมื่อเจ้ารู้ตัวแล้วว่าผิดก็ชดเชย ลูกผู้ชายเมื่อรู้ว่าผิดก็ต้องแก้ไข เจ้ากลัวอะไร ลนลานทำไม ต่อให้วันนี้อาจารย์ไล่เจ้าออกจากสำนัก มันก็เป็นความผิดของเจ้าเอง เจ้าก็ควรจะเผชิญหน้ากับตัวเองแทนที่จะมานั่งเสียใจภายหลัง เจ้าเข้าใจหรือไม่”
