ครอบครัวเขาใหญ่โต ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นเพียงพ่อค้า ต่อหน้าผู้มีอำนาจแล้ว พวกเขาก็ไร้อำนาจจริงๆ!
พวกเขาได้แต่ต้องหดหัวอยู่ในป้อมเหมิงจยาและรวมตัวกันเป็นกลุ่มเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกกลืนโดยผู้อื่น
หลีซื่อเหยี่ยนไม่ให้โอกาสเหมิงเซี่ยนเต๋ออีกและเชิญเขาออกไป “พรุ่งนี้เช้า ข้าและลูกศิษย์ของข้าจะย้ายออกจากที่นี่ หวังว่าท่านจะทบทวนตัวเอง”
เหมิงเซี่ยนเต๋อแทบจะถูกลากออกไป
เวลานี้เจียงจิ้นลู่ผู้กำลังคุกเข่าอยู่ในเรือนอกสั่นขวัญแขวน
ในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงเท่านี้…
มีคนสวมชุดคลุมเต๋าคนหนึ่งผ่านหน้าเขาไป เขาผู้นั้นไม่มีลมหายใจแล้ว นายท่านผู้เฒ่าเหมิงก็มาผ่านหน้าเขาไปอีกเช่นกัน แม้ว่าเขาจะยังมีชีวิตอยู่ แต่ท่าทางเช่นนั้น…ยังน่ากลัวกว่าคนตายเสียอีก…
เจียงจิ้นลู่กำลังคิดๆ อยู่ ก็มีคนอีกคนถูกหามออกมา
เขาไม่รู้จัก
คนผู้นี้มีบางอย่างคล้ายกับศิษย์พี่สาม…
แล้วเขามาอยู่ในเรือนนี้ได้อย่างไร ดูเหมือน…จะตายแล้วด้วย…
เจียงจิ้นลู่รู้สึกอึดอัดไปหมด เขารู้สึกว่าหายนะกำลังใกล้เข้ามา เขายิ่งคุกเข่าอย่างระมัดระวังมากขึ้น หดตัวเล็กลง ดูท่าทางอ่อนน้อมถ่อมตนอย่างยิ่ง
คนที่เหลืออยู่ในห้องมีแต่คนกันเองทั้งนั้นแล้ว
พวกเขาออกมาจากห้อง ปล่อยให้ซังโหยวพักผ่อน ส่วนเซี่ยเฉียวซึ่งเหนื่อยล้ามากแล้วในเวลานี้ก็ตรงกลับห้องไปทันทีโดยไม่มองเจียงจิ้นลู่เลยแม้แต่น้อย
ศิษย์พี่ใหญ่ไม่มองเขา เซียวอวี้หรงและจ้าวเสวียนจิ่งย่อมอยู่ข้างเดียวกับ
