นาง พวกเขาออกไปโดยอย่างสงบเรียบร้อย
แม้แต่หลีซื่อเหยี่ยนเองก็กลับห้องของตนเองไปโดยไม่พูดอะไรกับเขาสักคำ
เจียงจิ้นลู่คุกเข่านิ่งๆ อยู่ในเรือนเป็นเวลาหนึ่งคืนเต็มๆ
ลมพัดมาทำให้เขารู้สึกเย็น จามออกมาหลายครั้ง
แต่ที่เย็นกว่าร่างกายคือหัวใจ ความกลัว ความกังวล และความสับสน
ตั้งแต่เขากราบอาจารย์มา หลายปีมานี้ชีวิตเขาดำเนินไปอย่างราบรื่น และไม่ได้รู้สึกวิตกกังวลมานานแล้ว แต่เขาคิดถึงการตัดสินใจของเขาอย่างพินิจพิจารณา แต่เขาก็ไม่เคยเสียใจภายหลังเลย
ฟ้าสว่างแล้ว
ศิษย์และอาจารย์ทั้งหลายกินข้าวเสร็จแล้ว ก่อนที่พวกเขาจะออกจากบ้านตระกูลเหมิงก็ได้เรียกเจียงจิ้นลู่เข้าไป
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าตนเองทำอะไรผิด” หลีซื่อเหยี่ยนเอ่ยถาม
เจียงจิ้นลู่คุกเข่าอยู่บนพื้นในห้องโถง เขารู้สึกว่าขาทั้งสองข้างแทบจะไร้ความรู้สึกแล้ว หลังจากงุนงงอยู่พักใหญ่ “อาจารย์ ศิษย์ไม่ควรพาศิษย์พี่สามออกไปเองโดยพลการ แต่ว่า…ศิษย์พี่สามป่วย จะต้องไปหาหมอ นายท่านผู้เฒ่าบอกว่าหมอเทวดาผู้นั้นเก่งมาก หากพวกเราชักช้าก็อาจจะพลาดโอกาสได้ ศิษย์…นึกไม่ถึงว่า หมอเทวดาผู้นั้นก็ช่วยศิษย์พี่ไม่ได้…อาจารย์ ศิษย์พี่เป็นอย่างไรบ้าง…”
หมอเทวดาบอกว่าศิษย์พี่จะอยู่ได้อีกไม่นาน อากาศเมื่อคืนก็เย็นเล็กน้อย ไม่ใช่ว่าศิษย์พี่ก็…
นิยายเรื่องนี้เกือบทันล่าสุดแล้วเวลาลางจะปรับเป็นช่วง15-17.00น วันละ1-2ตอนคะ
