ะเกลียด เขาก็…เข้าใจและอภัยท่านปู่มากแล้ว
เดิมทีชีวิตของเขาสิ้นสุดลงนานแล้ว เขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะควบคุมตัวเองด้วยซ้ำ”
นายท่านผู้เฒ่าเหมิงจ้องหน้าเซี่ยเฉียวเขม็ง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและการดิ้นรนเหมือนสิงโตเฒ่าคำราม “เขาพูดอะไร!”
“เขาบอกว่าเขาไม่มีความคิดคำนึงถึงท่าน และเขาน่าจะตายตั้งแต่นานแล้ว” เซี่ยเฉียวตอบ
“สารเลว! เจ้าเด็กเลวนี่! ข้าทำทั้งหมดนี้เพื่อใคร! ให้เขากลับมาเลยนะ! เขาอายุปูนนี้แล้ว เขาจะให้คนหัวหงอกอย่างข้าส่งคนหัวดำอย่างนั้นหรือ ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี…” นายท่านผู้เฒ่าเหมิงกลับด่ากราดออกมาทันที
เซี่ยเฉียวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ถึงอย่างไรก่อนหน้านี้คนๆ นี้ก็ดูอบอุ่นอ่อนโยนจริงๆ แม้ว่าเขาจะทำเรื่องตัวตายตัวแทนนี้ขึ้นมา นางก็คิดว่าเขาทำเพราะรักหลานชายของตนเองเท่านั้น นึกไม่ถึงว่าเขาจะมีอารมณ์รุนแรงเช่นนี้
“ปรมาจารย์ ข้าขอติดตามเขาไปได้ไหม” เหมิงหยินไม่สนใจปู่ของตนเอง แต่กลับชี้ไปที่ซังโหยวที่อยู่ข้างๆ
เซี่ยเฉียวตกตะลึงไปเล็กน้อย “เจ้าคิดจะทำอะไร”
“ถูกชะตา” เหมิงหยินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง “ข้ารู้สึกได้ว่าตนเองอ่อนแอมาก ไม่ต้องให้ท่านบอกข้าเองก็รู้ว่าคงจะลอยไปลอยมาอยู่ได้ไม่นาน…แทนที่จะไปไร้จุดหมาย ไม่สู้ข้าเดินตามใครสักคนตั้งแต่แรกดีกว่า แต่ไม่รู้ว่าจะมีผลกระทบกับเขาหรือไม่…”
เขาไม่ต้องการไปเกิดใหม่ในภพหน้า เขาเองก็รู้ว่าตนเองขโมยชีวิตของผู้อื่น ใครจะรู้ชาติหน้าเ
