ยงเย็นออกมา
“ถ้าไม่ให้เขาลงมาคุกเข่าขอโทษ ข้าก็จะไม่ช่วยคน!” หมอเทวดากัดฟันพูด
“…” เจียงจิ้นลู่กำหมัดของเขาแน่น
เขาตัดสินใจเรื่องของตัวเองได้ แต่จะไปตัดสินใจแทนคนอื่นได้อย่างไร
“หากท่านหมอยอมช่วย ข้าผู้แซ่เจียงจะขอบคุณด้วยทองคำพันตำลึง!” เจียงจิ้นลู่เริ่มหว่านเงิน
สายตาของหมอเทวดาเหม่อลอยเล็กน้อย เขาแทบจะเก็บอาการไว้ไม่ได้
ทองคำพันตำลึงเชียวนะ…
มันมากมายจริงๆ
อย่างไรก็ตาม เขายังคงนิ่งเฉยราวกับก้อนหิน ท่าทางเต็มไปด้วยความไร้น้ำใจ
“รบกวนนายท่านผู้เฒ่าเหมิงช่วยดูแลศิษย์พี่ของข้าก่อน ข้าไปเดี๋ยวเดียว” เจียงจิ้นลู่จนปัญญา เขาได้แต่พูดฝากฝังไว้ก่อนจะออกไปหาองครักษ์ซย่า
องครักษ์ซย่าอยู่บนหลังคา เขากำลังประคองดวงไฟด้วยสีหน้าจริงจังและเคร่งขรึม
ไฟตะเกียงดวงดาวของปรมาจารย์โม่แทบจะดับหมดแล้ว…
ตอนที่เขาอยู่ในบ้านตระกูลเหมิง เขาไม่ได้ปกป้องมันจนถึงที่สุด ทั้งยังติดตามมาที่นี่ด้วย นั่นคือเขาฝ่าฝืนคำสั่งของฝ่าบาท หลังจากเขากลับไปแล้ว เขาจะต้องไปขอรับโทษ…
จริงสิ คนตระกูลเหมิงแปลกมากจริงๆ เขากลับไปแล้วจะต้องพูดกับฝ่าบาทสักหน่อย…
“หมอเทวดาบอกว่า…หากพี่ซย่าไม่ลงมา…คุกเข่าขอโทษ ก็จะไม่ทำการรักษาให้ศิษย์พี่ของข้า…” เจียงจิ้นลู่เอ่ยปากด้วยความลำบากใจ
องครักษ์ซย่ายื่นหน้าออกมามองลงไปข้างล่าง “คุณชายเจียง ไม่ใช่ว่าข้าไม่ยอมขอโทษ แต่ข้าทำไม่ได้ ข้าคุกเข่าให้ฟ้าดิน บิดา และราชาได้ ถึงแม้ว่าข้าจะเป็นแค่…แค่ผ
