ู้ติดตามคนหนึ่ง แต่ก็มีศักดิ์ศรี อีกอย่าง หน้าที่ของข้าก็คือปกป้องไฟตะเกียง”
“ข้าขอร้องท่านล่ะ ชีวิตของศิษย์พี่ข้าแขวนอยู่บนเส้นด้าย…” เจียงจิ้นลู่รู้สึกว่าใบหน้าของเขาร้อนรนไปหมดแล้ว
องครักษ์ซย่าถอนหายใจ
ถึงอย่างไรคนป่วยผู้นี้ก็เป็นศิษย์น้องของฝ่าบาท…
“จะให้คุกเข่าก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้ แต่ต้องรอให้ข้าซ่อนตะเกียงให้ดีก่อนแล้วค่อยไป” องครักษ์ซย่าพูดจบก็กระโดดขึ้นและหายตัวไปทันที
เจียงจิ้นลู่ไม่ได้รู้สึกว่าเขาทำเกินไป เขาแค่ต้องรออย่างอดทน
หลังจากผ่านไปสักพัก เขาก็กลับมาโดยที่มือว่างเปล่า
“ขอบคุณพี่ซย่า” เจียงจิ้นลู่ประสานมือคำนับให้เขาก่อน
“ไม่จำเป็นต้องทำอย่างนี้ คุณชายเจียงเป็นศิษย์น้องของนายท่าน ข้าก็ควรต้องฟังคำสั่งของท่านบ้าง” องครักษ์ซย่าตรงไปตรงมา หลังจากที่เขาพูดจบแล้ว เขาก็เดินไปอยู่ข้างนอกห้องของหมอเทวดา แล้วคุกเข่าลงทันที “ทั้งหมดเป็นเพราะข้าผู้แซ่ซย่าทำอะไรไม่คิดทำให้ท่านหมอเทวดาขุ่นเคือง ข้าสมควรตาย ข้าหวังว่าท่านหมอจะไม่ถือสาข้าน้อย และช่วยรักษาคุณชายซังด้วย!”
สิ่งสำคัญคือต้องช่วยชีวิตผู้คนก่อนในตอนนี้
เจียงจิ้นลู่เองก็ไม่ปล่อยให้องครักษ์ซย่าคุกเข่าเพียงลำพัง เขาเองก็คุกเข่าลงไปอยู่ข้างๆ ด้วย
องครักษ์ซย่าเห็นแล้วก็รู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย
พอเขาพูดจบ หมอเทวดาจึงพยักหน้าตกลง “ข้าจะลองดูก็แล้วกัน เพียงแต่…ก็ไม่แน่ว่าจะมีความหวัง ถึงอย่างไรข้าก็ไม่ใช่เทพเซียน หากการรักษาล้มเห
