ลว พวกเจ้าห้ามก่อความวุ่นวาย ไม่เช่นนั้นข้าไปจะฟ้องทางการ”
“ย่อมเป็นเช่นนั้น” เจียงจิ้นลู่รู้สึกดีใจอย่างยิ่ง
หมอเทวดาก้าวไปข้างหน้า เขาเริ่มจับชีพจรของซังโหยวและตรวจสอบสภาพร่างกายของเขา
กระบวนการนี้ใช้เวลานานและทรมานใจนัก เจียงจิ้นลู่กลัวว่าพอตกกลางคืนศิษย์พี่ของเขาจะหมดลมลงไปเมื่อไรก็ได้
“ไอหนาวเข้าร่าง รุนแรงยิ่งนัก…นายท่านผู้เฒ่าเหมิง คุณชายทั้งสอง ร่างกายของคุณชายคนนี้น่าจะทนไม่ได้ตั้งนานแล้ว ทุกวันนี้เขาต้องกินยาล้ำค่ามากมายจึงยังอยู่รอดมาได้ใช่หรือไม่” หมอเทวดาเอ่ย
เจียงจิ้นลู่พยักหน้า “เป็นเช่นนั้นจริงๆ”
เขายังต้องขอบคุณนายท่านผู้เฒ่าเหมิงที่ใช้เงินและกำลังคนเป็นจำนวนมากไปกับศิษย์พี่ของเขา
พวกเขาศิษย์อาจารย์ก็มีเงินเช่นกัน เพียงแต่เมื่อมาถึงที่ป้อมเหมิงจยานี้ พวกเขาก็ดวงตามืดบอด และไม่รู้ว่าจะต้องไปหาใครเมื่อต้องการซื้อยา นอกจากนี้ ยาอันล้ำค่าเหล่านั้นก็ยังค่อนข้างหายาก คนนอกอย่างพวกเขาก็หาซื้อได้ไม่ง่ายนัก
นายท่านผู้เฒ่าเหมิงผู้นี้พยายามเจรจา ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเขาต้องใช้ความพยายามเท่าไรจึงสามารถหายาเหล่านั้นมาได้เรื่อยๆ เช่นนี้
หลายวันมานี้ เขาได้เห็นความพยายามและน้ำจิตน้ำใจนายท่านผู้เฒ่าเหมิงผู้นี้ ดังนั้นเขาจึงไม่สงสัยในตัวเขาและหมอเทวดาคนนี้เลย
