ะได้สมุนไพรง่ายๆ มาเพียงหยิบมือ ร่ายคาถาสองสามคำ แล้วก็โยนคนป่วยทิ้งไว้รอความตายอยู่ที่นั่น หากรอดก็แปลว่ามีเทพเซียนคอยคุ้มครอง ถ้าเกิดตายขึ้นมาก็แปลว่าพวกเขามีบาปกรรมทำชั่วมาก่อน” เจียงจิ้นลู่ยิ้มอย่างขมขื่น
“ที่แห่งนั้นก็แค่ไม่มีอารยธรรมเท่านั้น ปรมาจารย์โม่ไม่เหมือนกันหรอก…” องครักษ์ซย่าเอ่ยขึ้นทันที
“จะต่างกันอย่างไร พอท่านแม่ของข้าตายจากไป ข้าก็จากที่นั่นมา แม้ว่าต่อมาข้าจะกราบอาจารย์แล้ว แต่ในใจก็ยังมีความสงสัยอยู่ตลอดเวลา หลายปีที่ผ่านมาข้าได้ไปเยี่ยมชมวัดพุทธและวัดเต๋านับไม่ถ้วน ข้าได้เห็นชาวบ้านพวกนั้นมีความทุกข์ยากลำบาก พวกเขากราบไหว้โขกศีรษะก็แล้ว แต่ก็ไม่เห็นจะมีเทพเซียนที่ไหนมาปรากฏให้เห็น ข้าก็เห็นว่าพระภิกษุพวกนั้นก็แค่ชี้แนะเรื่องทางโลก กลับไม่เคยเห็นพวกเขาติดต่อกับภูตผีวิญญาณอะไรเลย ข้ารู้ว่า เดิมทีคนที่ได้ชื่อว่าเป็นพระภิกษุหรือนักพรตก็แค่คนธรรมดาเท่านั้น ที่ช่วยเรื่องความทุกข์ยากลำบากได้ก็แค่ทางจิตใจ ไม่ใช่ช่วยชีวิต”
สิ่งที่คนทั่วไปแสวงหาคือความสบายใจ สิ่งที่พระภิกษุและนักพรตทำคือทำให้สบายใจเท่านั้น
ส่วนที่เหลือ…
น้ำยันต์ คาถาศักดิ์สิทธิ์…พวกนั้นล้วนเป็นกลอุบายเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่มีอยู่จริงใช้หลอกลวงผู้คนเท่านั้น
