่เองก็มึนงงไปหมด
ถึงอย่างไรมันก็เป็นแค่แสงเทียน มันเปราะบางเกินไป
“คุณชายเจียง ท่านรู้สึกไหมว่า…” องครักษ์ซย่ามองดูคนเหล่านั้น และเหมือนจะเห็นท่าทางแปลกๆ ของบ่าวรับใช้คนหนึ่ง จู่ๆ เขาก็รู้สึกสงสัยขึ้นมาและลากคุณชายเจียงไปข้างๆ แล้วก่อนจะเอ่ย “ข้ารู้สึกว่าพวกเขาตั้งใจทำ”
“จงใจดับไฟตะเกียงดวงดาว?” เจียงจิ้นลู่เองก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
แม้ว่าแสงเทียนจะเปราะบาง แต่พวกเขาก็มีตั้งเจ็ดดวง!
มันจะมีเหตุบังเอิญมากเกินไปหน่อยแล้ว
“ข้าคิดว่าเป็นอย่างนั้น” องครักษ์ซย่าครุ่นคิด
“แต่ทำไมเล่า…มันก็เป็นแค่แสงเทียน…” เจียงจิ้นลู่รู้สึกแปลกใจ ทำไมต้องทำลายของสิ่งนี้ด้วย? ต่อให้เป็นเขาเองที่สงสัยในความสามารถของศิษย์พี่ใหญ่ แต่เขาก็ไม่คิดที่จะเป็นปรปักษ์กับนาง
หากไม่ใช่เพราะมีหมอเทวดาอยู่ที่นี่…
“คุณชายเจียง ปรมาจารย์โม่ไม่ได้ไร้ความสามารถอย่างที่ท่านคิด ปรมาจารย์มีความสามารถจริงๆ” องครักษ์ซย่าเองก็รู้สึกหมดเรี่ยวแรงเช่นกันที่เห็นว่าเจียงจิ้นลู่ตื้นเขินเช่นนี้
“หากจะบอกว่าศิษย์พี่ใหญ่เชี่ยวชาญเรื่องพิณ หมาก อักษร และภาพวาด ข้าเชื่อหรือจะบอกว่านางฉลาดอย่างไม่มีใครเทียบได้ในโลกนี้ก็ว่าได้ แต่มีเรื่องเทพเซียนวิชาวิเศษนี้เท่านั้น…” เจียงจิ้นลู่ส่ายศีรษะ “นี่องครักษ์ซย่า ท่านรู้หรือไม่ว่าแม่หมอที่บ้านเกิดข้านั้นทำให้คนตายไปกี่คน…”
“ตั้งแต่ข้ายังเด็ก หากมีคนในหมู่บ้านป่วย พวกเขาต่างก็ไปหาแม่หมอ ซึ่งก็จ
