ตหูนึกถึงอะไรบางอย่าง แล้วสีหน้าของเขาก็ย่ำแย่ลง “ข้าเองก็ถูกคนทำร้ายจนต้องตกต่ำจนถึงจุดนี้ ข้าทำนายไม่แม่น จิตใจของข้าไม่มั่นคง ตอนนั้นข้าก็แค่ทำผิดพลาดโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่กลับถูกขับไล่ออกมาจากเมืองหลวง ข้ายากจน ญาติมิตรก็ตัดขาด มีชีวิตแย่ยิ่งกว่าสุนัขตัวหนึ่งเสียอีก! หากเจ้าไม่มาพึ่งพาตระกูลเหมิง ข้าคงไม่มีแม้แต่ข้าวจะกิน!”
ริมฝีปากของนักพรตหูสั่นเทา ดูค่อนข้างน่าสงสาร
“ที่แท้เจ้าก็ทำความผิด เจ้าก็ควรได้รับผลกรรม มันก็ถูกแล้วนี่” เซี่ยเฉียวกลับสงบนิ่งมาก นางไม่มีความเห็นอกเห็นใจใดๆ
“เจ้าเองก็เป็นคนในวงการเดียวกับข้า! เจ้าก็น่าจะรู้ว่าพวกเราทำผิดได้ง่ายแค่ไหน! ต้องโทษโม่หลิงจื่อสมควรตายคนนั้น หากไม่ใช่เพราะคำพูดของเขา ข้าก็คงไม่ทำเรื่องชั่วๆ เพื่อเอาชนะเขาหรอก เป็นเขาที่ทำลายตบะของข้า! ชีวิตนี้ของข้านับว่าถูกเขาทำลายไปแล้ว ตอนนี้ข้าแค่ไม่อยากระหกระเหเร่ร่อนอีกแล้ว แค่คิดจะอาศัยข้าวบ้านตระกูลเหมิงเลี้ยงดูไปจนตายเท่านั้น!”
