าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
คนผู้นี้…ขาวมากจริงๆ
เขาอยู่แต่ในบ้าน และยังป่วย ใบหน้าน้อยๆ เย็นเฉียบไปหมด ทั้งเนื้อทั้งตัวของเขาก็เหมือนขนมไหว้พระจันทร์ผิวหิมะ ช่างน่าลงไม้ลงมือจริงๆ
“เกือบเก้าปีแล้ว…” เสียงของนักพรตหูแหบแห้ง “เขาถึงที่ตายแล้ว แต่เป็นข้าเองที่ยื้อชีวิตเขามาจนถึงตอนนี้…เจ้ายังบอกว่าการทำพิธีตัวตายตัวแทนของข้าไม่ดี…มีตรงไหนไม่ดี หลายปีมานี้ข้าทุ่มเทไปมาก เจ้ามันก็ดีแต่พูดเท่านั้น!”
“พูดมาให้ละเอียด” เวลานี้เซี่ยเฉียวไม่รีบร้อนอีกต่อไป
นางมีเวลาฟังนิทาน
นักพรตหูเหลือบมองจ้าวเสวียนจิ่ง และหลังจากเห็นใบหน้านั้น เขาก็หัวเราะออกมาและดูเหมือนจะรู้ว่าชะตากรรมของเขากำลังจะจบลงแล้ว
“เจ้าคิดว่าข้าทำร้ายชีวิตคนอื่นนั่นน่ารังเกียจใช่หรือไม่ แต่ชายชราผู้นี้ไม่มีทางเลือกนี่!”
“จะมีใครเอามีดมาจ่อคอบังคับให้เจ้าทำร้ายคนได้หรือ” น้ำเสียงของเซี่ยเฉียวเรียบๆ “ด้วยความสามารถของเจ้า หากคนที่จะมาข่มขู่เจ้าไม่มีความสามารถสักหน่อยก็คงทำอะไรเจ้าไม่ได้หรอก”
นักพรตบางคนก็สามารถท่องมนต์คาถาได้ ปลุกเสกได้ธรรมดาทั่วไป แต่ก็มีนักพรตบางคนที่ทำได้หลายอย่างๆ เช่น จับวิญญาณ ทำนายดวงชะตาได้เหมือนนาง
แม้ว่าคนตรงหน้านี้จะไม่เก่งเท่านาง แต่ก็ไม่ได้แย่
เขาหรือจะถูกคนอื่นข่มขู่ เป็นไปไม่ได้หรอก
“เจ้าจะรู้อะไรเล่า! ตอนนั้นข้าก็ฮึกเหิมเหมือนกับเจ้า อุตส่าห์เดินทางไกลไปถึงเมืองหลวงเพื่อถกเรื่องเต๋า แต่ใครจะรู้ว่า…” นักพร
