ด้!
เดิมทีทุกอย่างถูกวางแผนไว้อย่างดีแล้ว…
“ทางลับพาไปที่ไหน” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยถาม
“ข้า ข้าน้อยก็ไม่ทราบ…” น้ำเสียงของเขาอ่อนแรง ท่าทางจะไม่ไหวแล้ว
เขาเสียเลือดจำนวนมาก หากยังไม่ช่วยรักษา เขาก็จะต้องตาย
“ลากเขาไป ให้เขาชี้ทาง พวกเจ้าบางส่วนตามข้าไปที่เรือนด้านข้างก่อน ที่เหลือไปที่ไป๋อู้เฟิง ไปตามพวกเจ้าห้ากลับมา” จ้าวเสวียนจิ่งสั่งการ
พอเขาพูดจบ องครักษ์ก็คว้าตัวพ่อบ้านใหญ่ออกไป
บนพื้นยังนองไปด้วยเลือด
เซียวอวี้หรงเขย่งเท้ากระโดดหลบรอยเลือดพวกนั้นไป เขากระโดดไปพลาง ปากก็ท่อง ‘อมิตาพุทธ’ ไปพลาง ท่าทางของเขาดูขี้ขลาดอย่างยิ่ง
เขาดูไม่เหมือนบัณฑิต แต่ดูเหมือนพระที่มีผมมากกว่า
“ศิษย์น้องเซียว ต่อหน้าข้าเจ้าท่องอะไรน่ะ” ระหว่างทางไปเรือนด้านข้างเซี่ยเฉียวก็ยังได้ยินเขาพึมพำอะไรอยู่ นางจึงอดกลอกตาใส่เขาไม่ได้
“ศิษย์พี่โม่ ข้า…ข้าเองก็ไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี…” เลือดตั้งเยอะขนาดนั้นน่ากลัวมากจริงๆ ข้าก็ท่องอะไรไปเรื่อยให้สบายใจขึ้นมาหน่อยน่ะ
“เจ้าก็ต้องเคยกินเลือดเป็ดเลือดหมูมาบ้างสินะ? มันก็เหมือนกันทั้งนั้นแหละ จะมีอะไรน่ากลัว” เซี่ยเฉียวเห็นเขาหน้าซีดน่าสงสาร หลังจากที่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งนางก็ค้นเอาห่อกระดาษเล็กๆ ห่อหนึ่งออกมา แล้วหยิบเมล็ดน้ำตาลออกมา “กินนี่สิ ยาวิเศษทำจากน้ำที่มาจากน้ำพุของเทพเซียนและเห็ดหลินจืออายุห้าร้อยปี ทำให้ใจสงบไม่ฝันร้าย”
ตอนที่ 906 ข้าพอจะเข้าใจอยู่บ้าง
เ
