ซียวอวี้หรงดูดีใจและประหลาดใจ แต่ก็ลังเล็กน้อย “หากมันเป็นของล้ำค่าเช่นนี้ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ก็อย่าได้…”
ก่อนที่เขาจะพูดจบ เซี่ยเฉียวก็ยกมือขึ้นและยัดเมล็ดน้ำตาลเข้าไปในปากของเขา “และในนั้นยังมีเนื้อไท่ซุ่ยอยู่ด้วย กินแล้วจะได้อายุยืน เจ้าเป็นศิษย์น้องของข้าก็ไม่ต่างอะไรกับกับพี่น้องแท้ หากศิษย์พี่ไม่เอ็นดูเจ้าแล้วจะให้ไปเอ็นดูใคร หรือจะให้ข้าเอ็นดูเจียงจิ้นลู่ที่เก็บมานั่น?”
เซี่ยเฉียวพูดจบก็ยิ้มเยาะออกมาเล็กน้อย
เจียงจิ้นลู่ไม่เคยได้รับการทุบตีและขัดเกลาจากนาง!
เซียวอวี้หรงเพียงแต่รู้สึกถึงความหวานที่แทรกเข้ามาในปาก
เขาอายุสามสิบแล้ว ปกติแล้วก็ไม่กินขนมน้ำตาลเช่นนี้ แต่เมล็ดน้ำตาลของเซี่ยเฉียวเป็นแบบที่ทำเอง และต่างจากที่วางขายข้างนอกเล็กน้อย รสชาติจึงอร่อยยิ่งขึ้นไปอีก สักพักเขาก็ลืมฉากนองเลือดไปชั่วขณะ
สีหน้าของจ้าวเสวียนจิ่งดำมืดลง เขามองเซียวอวี้หรงด้วยอารมณ์ที่คาดเดาไม่ได้
เขาแบมือต่อหน้าเซี่ยเฉียว “คนไม่ทำงานก็ยังได้กิน แล้วข้าล่ะ?”
เซี่ยเฉียวถอนหายใจ “อายุตั้งเท่าไรแล้ว ยังจะแย่งกันกินอีก… มาๆ ที่เหลือนี่ข้าให้เจ้าทั้งหมด กินให้มากๆ หน่อย จะได้เหมาะกับสถานะของเจ้า อายุยืนไปพันๆ ปี”
จ้าวเสวียนจิ่งแค่นเสียงออกมาเล็กน้อย
เชื่อเจ้าก็บ้าแล้ว
น้ำพุของเทพเซียน เห็ดหลินจือห้าร้อยปี? แล้วยังมีเนื้อไท่ซุ่ยอีก?
หากมันมีของอย่างนั้นจริงๆ นางยังจะต้องดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดอยู่อย่างทุ
