รณ์ดูเสียหน่อย
“ไป๋อู้เฟิงอยู่ที่ไหน ไปจับใครสักคนมานำทางหน่อย” แววตาจ้าวเสวียนจิ่งดูโหดและมืดมนลงเล็กน้อย
โจวเว่ยจงไม่อยู่ แต่ยังมีองครักษ์อีกหลายคนที่คอยติดตามรัชทายาท พวกเขารีบไปจัดการทันที ไม่นานนักพวกเขาก็นำคนสองคนกลับมา
“คุณชาย คนนี้เป็นพ่อบ้านใหญ่ ตอนที่ข้าน้อยไปจับคนหน้าตาของเขาดูเลิ่กลั่ก น่าจะพอรู้อะไรบางอย่าง ข้าก็เลยจับเขามา ส่วนอีกคนพวกข้าน้อยไปเชิญมาจากข้างนอก เขารับเงินไปแล้วและบอกว่ารู้ตำแหน่งที่ตั้งของไป๋อู้เฟิง”
พ่อบ้านไม่พอใจเล็กน้อย “พวกท่านคิดจะทำอะไรน่ะ! นายท่านของพวกเราดีกับพวกท่านมาก พวกท่านทำอย่างนี้ได้อย่างไร!”
“เรื่องคุณชายน้อยของเจ้า เจ้าก็ไม่รู้หรือ” จ้าวเสวียนจิ่งยิ้มเยาะออกมาและมองประเมินเขาด้วยสายตาคมกริบ
พ่อบ้านตกตะลึงไปทันที เขาประหม่ามาก
คุณชายคนนี้ไม่รู้เป็นใครมาจากไหน รัศมีท่าทางของเขาไม่ธรรมดาเลย แค่คำพูดง่ายๆ ประโยคเดียวก็ทำให้เขารู้สึกลัวได้
“ข้าน้อย ข้าไม่เข้าใจว่าท่านกำลังพูดอะไร…” พ่อบ้านปากแข็งและก้มหน้าลง
จ้าวเสวียนจิ่งแค่นเสียงเยาะ ร่างที่ไม่แยแสของเขาดูเหมือนจะซ่อนอยู่ในความมืด แสดงพลังออกมาอย่างเต็มที่ “ตัดขาของเขาข้างนึงก่อน”
พอสิ้นคำพูดของจ้าวเสวียนจิ่ง องครักษ์คนหนึ่งก็ชักดาบออกมาทันที
บอกว่าตัดก็คือตัด เลือดสดๆ พุ่งไปทั่ว
พ่อบ้านใหญ่รีบปิดบาดแผลและกรีดร้องทันที
เซี่ยเฉียวเลิกคิ้วและก้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง
ศิษย์น้องรัชทายาทบอกว่าจะท
