ำก็ทำทันที ทำไมไม่บอกนางก่อนสักคำเล่า
เสียงกรีดร้องโหยหวนนั้นทำให้นางตกใจ
สำหรับฉากนองเลือดนี้… เซี่ยเฉียวไม่ได้รู้สึกอะไรมากนัก เพราะถึงอย่างไรทุกวันนางก็เห็นวิญญาณไม่น้อยอยู่แล้ว วิญญาณพวกนั้นยังน่ากลัวกว่า
“ท่านกล้าดีอย่างไรมา…ฆ่า…ฆ่าคนในตระกูลเหมิงของเรา” ใบหน้าของชายชราซีดลงด้วยความเจ็บปวดในทันที เหงื่อเย็นเยียบหยดลงมา
“ให้โอกาสอีกครั้ง จะพูดหรือไม่พูด หากไม่พูด ขาอีกข้างจะหายไปด้วย” จ้าวเสวียนจิ่งเป็นเหมือนประติมากรรมน้ำแข็งที่ไม่มีอารมณ์ เขาดูไร้เหตุผลมาก
เซี่ยเฉียวแอบมองมาเขาเล็กน้อย
เซียวอวี้หรงปิดปากของตนเองทันที เขารู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อย
เลือดเยอะมาก…
ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจว่าทำไมศิษย์น้องห้าถึงเป็นลม สิ่งนี้น่าขยะแขยงจริงๆ…
องครักษ์ยกดาบขึ้นอีกครั้ง พ่อบ้านผู้นั้นมีวรยุทธ์อยู่บ้าง เขาจึงยังไม่หมดสติ เวลานี้เมื่อเห็นเขาว่าดาบกำลังจะฟันลงอีกครั้ง เขากัดฟัน “ข้าพูด!”
“คุณชายจะให้ข้าพูดเรื่องอะไร!” เขาเจ็บปวดจนถึงกับหลั่งน้ำตาออกมา
“คุณชายน้อยของเจ้าอยู่ที่ไหน และนักพรตที่ทำงานให้กับนายของเจ้าอยู่ที่ไหน”
