ไปมากที่จะโดนของ จนแม้แต่ข้าก็มองไม่ออก…มันแปลกมากจริงๆ ข้าขอดูไปทั่วๆ ก่อนว่าพอจะมีวิญญาณที่ร้ายกาจอยู่บ้างหรือไม่ เผื่อบังเอิญเจอและพบสาเหตุ แล้วค่อยลงมือ”
หนึ่งชั่วยามต่อมา
เซี่ยเฉียวก็พบวิญญาณตนหนึ่งเข้าจริงๆ
วิญญาณตนนั้นยังดูเหมือนหนาวตาย และมีไอเย็นลอยออกจากร่างวิญญาณ
นางสวมเสื้อผ้าสีขาว เสื้อผ้าของนางถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็ง นางเหมือนถูกเคลือบด้วยชั้นน้ำแข็งและดูหนาวเหน็บยิ่งนัก
วิญญาณที่ปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งนั้นลอยไปลอยมา ลอยไปรอบๆ ในที่สุดนางก็มาถึงหน้าประตูร้านซาลาเปา และนั่งลงหน้าเตาไฟจนเกือบจะยัดตัวเองเข้าไปในเตาไฟอยู่แล้ว
น่าเสียดายที่ไฟบนโลกมนุษย์ไม่สามารถส่งความร้อนไปถึงนางที่อยู่ในโลกของวิญญาณได้
เซี่ยเฉียวเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าร้านขายซาลาเปาและมองวิญญาณที่ตัวหนาวสั่นน่าสงสารตนนั้น “หากอยากจะอบอุ่นขึ้นมาหน่อยก็ตามข้ามาเถอะ”
“…” พ่อค้าขายซาลาเปามองนางอย่างงุนงง
“ซาลาเปาสามเข่ง” จ้าวเสวียนจิ่งยื่นเหรียญทองแดงออกไปทันที
พ่อค้าซาลาเปาฉีกยิ้มทันที “ได้ขอรับลูกค้า!”
เขารีบห่อซาลาเปาสามสิบลูกร้อนๆ ให้ทันที
ส่วนวิญญาณตนนั้นก็มองเซียวเฉียวอย่างสงสัย “พูดกับข้าหรือ…”
ทันทีที่นางอ้าปาก ไอเย็นก็กระจายออกไปจนดูเหมือนจะเป็นน้ำค้างแข็งกระนั้น
แต่พ่อค้าซาลาเปาคนนี้ก็รู้สึกสดชื่นขึ้นบ้างแล้ว วันนี้การค้าของเขาไม่ค่อยดีนัก แต่ตอนนี้จู่ๆ เขาก็ขายซาลาเปาไปได้สามสิบลูก อารมณ์ของเขาจึงดีขึ้นมาก
