งอยู่บ่อยๆ กระทั่งคบหาเป็นเพื่อน
ชีวิตวิญญาณนั้นยาวนานขนาดนี้ เมื่อไม่มีคนเป็นให้คุยด้วย นางย่อมต้องหาคนตายมาพูดคุยด้วยกัน
เพียงแต่วิญญาณบางตนที่ล่องลอยไปรอบๆ และเมื่อลอยไปลอยมาก็ลืมไปว่าตนเองทำอะไร เพื่อนก็จะเปลี่ยนไปด้วยเสมอ
เซี่ยเฉียวคิดถึงอาการของศิษย์น้องสาม นางรู้สึกว่าวิญญาณที่หนาวตายทั่วไปบนท้องถนนไม่น่าจะมีอิทธิพลต่อคนแบบนั้นได้
“ที่ใกล้ๆ ป้อมเหมิงจยานี้มีที่ใดบ้างที่สามารถแช่แข็งคนให้กลายเป็น…ศพน้ำแข็งได้ ที่ที่หนาวเย็นกว่าแม่น้ำในฤดูหนาวทั่วๆ ไป” เซี่ยเฉียวคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ย
“…” เซียวอวี้หรงรู้สึกกระสับกระส่าย ศิษย์พี่ใหญ่กำลังพูดกับวิญญาณจริงหรือ!
วิญญาณคิดพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง “มีสิ วิญญาณอย่างพวกเรากลัวความหนาว แต่ที่จริงก็กลัวร้อนด้วย หากให้พวกเราไปผิงไฟเป็นบางครั้งก็ได้ แต่ตอนหน้าร้อน หากต้องอยู่ข้างนอกตลอดเวลาก็จะรู้สึกอึดอัดไม่สบายตัว หมดแรงไปทั้งร่างราวกับกำลังจะแตกสลายกระนั้น ดังนั้นพวกเราก็เลยมักจะไปอยู่ในที่แห่งหนึ่ง มันคือห้องเก็บน้ำแข็ง ในบ้านตระกูลใหญ่ๆ บางบ้านก็จะมีห้องเก็บน้ำแข็งในบ้านของตนเอง”
ห้องเก็บน้ำแข็ง?
เซี่ยเฉียวรู้ได้ในทันที
ในฤดูหนาวน้ำแข็งจำนวนมากจะถูกเก็บไว้ใต้ดินและนำออกมาใช้ในฤดูร้อน สถานที่แบบนั้นสามารถทำให้ผู้คนแข็งตายได้
นางเองก็ไม่รู้ว่าศิษย์น้องสามคนนี้เคยไปที่ห้องเก็บน้ำแข็งหรือไม่
“เคยมีใครถูกแช่แข็งจนตายในห้องเก็บน้ำแข็งใต้ดินหรื
