มาะสมให้ตนเอง แล้วจะแพ้ศิษย์คนอื่นๆ
ใครจะไปคิดว่าศิษย์รักของเขาจะเอา ‘แผนที่โลก’ มาให้เขาได้!
แม้ว่ามันจะเป็นแค่ของเลียนแบบ แต่มันก็เป็นถึงแผนที่โลกเชียวนะ!
หลีซื่อเหยี่ยนยิ้มแย้ม ศิษย์ทั้งหลายก็อยู่ในอารมณ์ซับซ้อน
ของขวัญของศิษย์พี่ใหญ่อุดทางไปของพวกเขาไว้หมดแล้วจริงๆ เมื่อมีเพชรเม็ดนี้อยู่ตรงหน้า พวกเขาจะให้อะไรไปก็ไม่น่าสนใจทั้งนั้น!
ชายอายุสามสิบคนหนึ่งอย่างเซียวอวี้หรงก็ยังเผยแววตาแสดงความไม่พอใจออกมาก่อนที่เขาจะหยิบเอากลอนที่ตนเองแต่งเอาไว้พร้อมกับงานไม้แกะสลักชิ้นเล็กๆ ชิ้นหนึ่งออกมามอบให้อาจารย์ด้วยความเคารพ
หลีซื่อเหยียนรู้จักลูกศิษย์ของเขาทุกคนดี เวลานี้เขาจึงรู้ว่าอะไรเป็นอะไร
อย่างไรก็ตาม พอหลีซื่อเหยี่ยนเห็นงานไม้แกะสลักนั้นแล้ว เขาก็ต้องหันไปมองเซี่ยเฉียวด้วยความประหลาดใจ
“เป็นงานของเจ้าใช่หรือไม่?” หลีซื่อเหยี่ยนเอ่ยกับเซี่ยเฉียว
เซี่ยเฉียวพยักหน้า “อืม ของที่ข้าวางขายที่ร้านน่ะ”
ล้วนเป็น…ของใช้สำหรับคนตาย
นางเองก็คาดไม่ถึงว่า ศิษย์น้องของนางจะกล้าเอางานไม้แกะสลักที่นางใช้เผาไปให้คนตายมาให้อาจารย์!
“ศิษย์พี่ใหญ่เปิดร้านอะไรหรือ” เจียงจิ้นลู่สงสัยมาก
เซียวอวี้หรงได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจเล็กน้อย จากนั้นสีหน้าของเขาก็แปลกไป เมื่อเห็นว่าศิษย์พี่ใหญ่มองเขายิ้มๆ เขายิ้มขื่นก่อนจะเอ่ย “อาจารย์ ศิษย์ไม่รู้จริงๆ ศิษย์คิดเพียงว่างานไม้แกะสลักของศิษย์พี่ใหญ่นั้นงดงาม ก็เลยเลือกอันท
