องขวัญนี้ไม่ได้ ส่วนของเจียงจิ้นลู่นั้น…
เซี่ยเฉียวหยิบกล่องใบหนึ่งออกมามอบให้เขา
เจียงจิ้นลู่รู้สึกเขินอายอยู่บ้าง เพราะถึงอย่างไรเขาก็ยังมีอคติกับศิษย์พี่ใหญ่ของตนเองอยู่ ตอนนี้เขาต้องรับของขวัญจากศิษย์พี่ใหญ่จึงรู้สึกไม่ค่อยดี แต่ถึงอย่างไรคนตรงหน้านี้ก็คือศิษย์พี่ใหญ่ หากเขาไม่รับ เขาก็จะกลายเป็นคนไม่รู้ความ
เจียงจิ้นลู่รับของมาไว้ในมือ
เขาเปิดกล่องออกดูโดยมีสายตาของอาจารย์จับจ้องอยู่ด้วย
เขาเห็นว่าข้างในกล่องเป็น…ขนมที่มีสีแดงชิ้นหนึ่ง?
เซี่ยเฉียวยิ้มอย่างเมตตา “เจ้าดูอายุไม่มากเหมือนเด็ก จะต้องชอบกินของหวานแน่ๆ หลังจากที่ข้ากลับไปแล้วเมื่อคืนนี้จึงได้ไปเอาอุปกรณ์ที่ขบวนรถม้าและทำขนมหัวใจสีแดงให้เจ้า ศิษย์น้องลองชิมดูสิว่าอร่อยหรือไม่”
“…” เจียงจิ้นลู่เห็นสีแดงแจ๋อย่างนั้นก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที
เขาไม่ชอบสีแดงที่สุดแล้ว
แต่อาจารย์และคนอื่นๆ ต่างก็จ้องมองเขาอยู่ เขาเองก็ไม่ควรไม่ให้เกียรติศิษย์พี่ ยังดีที่มันเป็นแค่ขนม ดังนั้น…
เขาจึงฝืนใจกัดไปคำหนึ่ง
ขนมชิ้นนี้ขนาดเท่าฝ่ามือและดูเหมือนขนมไหว้พระจันทร์ที่ขยายใหญ่ ถึงแม้ว่าจะเป็นสีแดงสดแต่ลวดลายด้านบนก็ดูสวยดี
จากนั้น…
หลังจากเจียงจิ้นลู่กัดขนมเข้าปากไปแล้ว เขาก็รู้สึกเพียงราวกับว่าเขากำลังกินข้าวต้ม และพบว่ามันมีไส้เหลวๆ อยู่ข้างใน ไม่เพียงแค่นั้น ไส้เหลวๆ นั้นยังไหลออกมาจากขนมนั้นด้วย เขาขมวดคิ้วและมอง
“เลือด…”
เขาทนไม่ไหวเป
