กติ
“ลูกชายและหลานชายของนายท่านผู้เฒ่าสิบสามอยู่บ้านกันทั้งคู่หรือไม่” คำถามนี้นางถามศิษย์น้องห้ามาก่อนแล้ว แต่เด็กนั่นตอบไม่ตรงคำถาม เซี่ยเฉียวจึงถามเอากับสาวใช้ที่ถูกส่งคนมาปรนนิบัติข้างกายอีกครั้ง
สาวใช้น่ารักมารยาทดีมาก “นายท่านใหญ่ของเราแข้งขาไม่ดี และไม่ชอบออกไปข้างนอก ส่วนคุณชายบางครั้งก็เป็นหวัดได้ง่าย กลัวจะมีปัญหาเวลาออกไปเจอแขก ดังนั้นหลายวันมานี้จึงพักรักษาตัวอยู่ที่เรือนรับรองตลอด”
“แค่เป็นหวัดเป็นครั้งคราวหรือ” เซี่ยเฉียวถาม
สาวใช้ไม่รู้และงงเล็กน้อยกับคำพูดของเซี่ยเฉียว “ใช่แล้ว เป็นอย่างนั้นจริงๆ”
“นายท่านใหญ่และคุณชายของพวกเจ้านิสัยเป็นอย่างไรหรือ” เซี่ยเฉียวอดถามไม่ได้
“นายท่านใหญ่มีนิสัยอ่อนโยนและดีต่อบ่าวรับใช้อย่างพวกเรามาก เพียงแต่ตอนนี้แข้งขาของท่านไม่ดี จึงได้แต่อุดอู้อยู่ในห้อง ไม่ค่อยพูดอะไรนัก” สาวใช้อธิบายอย่างระมัดระวัง “ส่วนคุณชายน้อยก็หน้าตาดี สง่างามและโดดเด่น เป็นความภาคภูมิใจของนายท่านผู้เฒ่าของเรา เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมาบ่าวได้มีโอกาสรับใช้ในเรือนของคุณชาย ในเวลานั้นบ่าวยังเด็กอยู่ แต่ก็ได้เห็นจากที่ไกลๆ ว่าคุณชายอ่านหนังสือทั้งวันทั้งคืนไม่กินไม่นอน…นายท่านผู้เฒ่าเคยบอกว่าหากคุณชายขยันตั้งใจมากขนาดนี้ ต่อให้ต้องจะสูญเสียทรัพย์สมบัติของครอบครัวทั้งหมด ก็ควรให้คุณชายไปสอบจอหงวน”
เซี่ยเฉียวได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งสับสนมากขึ้น
ในเมื่อเขาอยากให้หลานชายไปจอ
