หงวน แล้วทำไม…ถึงอยากให้เด็กน้อยอายุสี่ห้าขวบที่เขารับเป็นลูกบุญธรรมไปกราบนักปราชญ์ผู้มีชื่อเสียงเป็นอาจารย์ แทนที่จะส่งหลานชายของตนเองไปเสนอตรงหน้าอาจารย์?
“คุณชายน้อยของพวกเจ้าเก่งจริงหรือ” คงจะไม่ได้โง่เกินไปจนคิดว่าอาจารย์จะไม่รับเป็นศิษย์?
สาวใช้พยักหน้า นัยน์ตาเป็นประกายเล็กน้อย “แน่นอนอยู่แล้ว คุณชายจบชั้นเรียนเตรียมความพร้อมเมื่ออายุได้สามขวบ และเมื่อเขาอายุได้เจ็ดขวบก็เขียนบทความขึ้นมาบทหนึ่งซึ่งได้รับคำชมจากอาจารย์ที่มีชื่อเสียงที่สุดในป้อมเหมิงอย่างมาก ตอนอายุสิบห้าปีคำพูดของคุณชายในบทความถูกคัดลอกและตีพิมพ์โดยร้านหนังสือใหญ่ๆ และถูกพ่อค้านำไปขายในที่อื่นๆ ด้วย…”
“ที่อื่น? คูณชายน้อยของเจ้าชื่ออะไร” เซี่ยเฉียวด้วยความสงสัย
ตอนที่นางอยู่ที่วัดสุ่ยเย่ว์ นางก็ได้พบกับพ่อค้ามากมายและเคยได้ยินเกี่ยวกับป้อมเหมิงจยา
“คุณชายชื่อว่าเหมิงหยินเจ้าค่ะ” สาวใช้เอ่ยด้วยความเคารพ
“เหมิงหยิน…เหมิงหยิน…” เซี่ยเฉียวพึมพำสองครั้ง ในสมองคิดใคร่ครวญอย่างรอบคอบจนสามารถดึงชื่อดังกล่าวออกมาจากความทรงจำของนางได้จริงๆ
นางจำได้…อย่างน้อยก็น่าจะแปดหรือเก้าปีแล้ว…
ในเวลานั้นนางได้หนังสือรวบรวมบทกวีมาเล่มหนึ่ง และบทกวีในนั้นเขียนได้ไม่เลวเลย ดูจากคำและประโยคของเขาแล้วนางก็สามารถบอกได้เลยว่าผู้เขียนจะต้องยังเด็กมาก นางจึงได้ถามถึงเขา
ตอนที่นางได้ยินว่าเขายังอายุน้อย นางยังเขียนจดหมายถึงอาจารย์เพื่อชมเช
