ยวครุ่นคิด
นางรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
แต่นางก็ไม่ได้ถามอะไรอีกและให้สาวใช้ออกไปก่อนจะพักผ่อน
เช้าวันรุ่งขึ้นเซี่ยเฉียวก็ไปหาบรรดาศิษย์น้องของนางและให้พวกเขามาอยู่ที่เดียวกัน
ศิษย์น้องทุกคนนั่งลงอย่างว่าง่ายและมองนางอย่างสุภาพ
เซี่ยเฉียวในเวลานี้นับว่าได้สัมผัสความสุขที่ได้เป็นศิษย์พี่ใหญ่แล้ว แค่ศิษย์น้องทั้งสามอยู่ด้วยกันเช่นนั้นก็ทำให้นางเพลินตาเพลินใจแล้ว
น่าเสียดายที่ศิษย์น้องสามและศิษย์น้องสี่ไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วย ไม่อย่างนั้นคงเป็นบุญตาของนางแล้ว
“ศิษย์พี่ใหญ่ตามพวกเรามาทำไม” แววตาของเซียวอวี้หรงนั้นบริสุทธิ์ที่สุด แม้ว่าเขาจะ ‘รู้จักความสามารถของตัวเองดี’ อยู่แล้ว แต่ดวงตาของเขาเมื่อมองไปที่เซี่ยเฉียวยังคงเต็มไปด้วย…ความชื่นชม
“มีเรื่องสำคัญ” เซี่ยเฉียวกระแอมหนึ่งที “เรื่องนั้น… พวกเจ้าคิดว่าตระกูลเหมิงนี้มีอะไรผิดปกติหรือไม่
“ไม่มีนี่ ตระกูลเหมิงดีมาก พวกเขามีมารยาทกับข้าและอาจารย์มาก ศิษย์พี่รู้สึกว่ามีตรงไหนที่พวกเขาดูแลได้ไม่ดีหรือ” เจียงจิ้นลู่รีบตอบทันที
“ไม่มีหรอก ข้าเพียงแต่รู้สึกว่าตระกูลเหมิงนี้มีความลับ” เซี่ยเฉียวมีสีหน้าจริงจัง
เจียงจิ้นลู่อดยิ้มไม่ได้ “ศิษย์พี่ หรือว่าวิญญาณบอกท่านอีกแล้ว แม้ว่านายท่านผู้เฒ่าเหมิงผู้นี้จะเป็นพ่อค้า แต่เขาก็เคยเรียนหนังสือมาก่อน ตอนที่พวกเราพบกันระหว่างทาง เขาก็ปฏิบัติต่อเราด้วยความสุภาพ ตอนนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ไม่รู้ว่าเขาช่ว
