ยินที่เจียงลิ่นลู่พูดในเวลานี้ก็รู้สึกว่ามีความเป็นไปได้มากทีเดียว
แต่…
“ศิษย์น้อง ข้ายังมีอีกเรื่อง…” เซียวอวี้หรงแอบหยิบยันต์สีเหลืองออกมา ““นี่คือยันต์ศิลปะวิชาการที่ศิษย์พี่เป็นผู้วาด ข้าซื้อมาเก็บไว้มากมาย สิ่งนี้ดูเหมือนจะมีประโยชน์จริงๆ เมื่อไรก็ตามที่ข้าสมองตีบตัน ไม่รู้ว่าจะเขียนออกมาอย่างไรดี หากวางสิ่งนี้เอาไว้รอบๆ ข้าก็จะเขียนออกมาได้อย่างพรั่งพรู…”
เจียงจิ้นลู่รู้สึกขบขันมากยิ่งขึ้นเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาเกือบจะหัวเราะเสียงดังออกมาเลยทีเดียว
ถ้าไม่ใช่เพราะเซียวอวี้หรงเป็นศิษย์พี่ เขาก็อยากจะเคาะหัวดูว่าข้างในนั้นมีหญ้าอยู่หรือไม่!
“ศิษย์พี่เซียว ท่านเลอะเลือนไปแล้ว!” เจียงจิ้นลู่ที่หน้าเด็กอย่างนั้นกลับวางมาดเป็นผู้ใหญ่มองเซียวอวี้หรง
พลางถอนหายใจ “เดิมทีท่านก็เป็นบัณฑิตที่ฉลาดหลักแหลมอยู่แล้ว เมื่อก่อนที่ยังไม่มีของสิ่งนี้ ท่านก็ยังเขียนบทความบทกวีออกมาได้ไม่ขาดมิใช่หรือ ทั้งๆ ที่มันเป็นความสามารถของศิษย์ ทำไมท่านต้องไปชมว่ายันต์คาถานี่ใช้ได้ดีด้วยเล่า”
เขาไม่เข้าใจ!
คนที่เก่งกาจอย่างศิษย์พี่จะถูกหลอกด้วยของเล็กน้อยเช่นนี้ พวกเทพเซียนต้มตุ๋นหลอกลวงบนโลกใบนี้ช่างหลอกลวงเก่งเหมือนกันไปหมดจริงๆ และศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเขาคือคนที่โดดเด่นที่สุด!
“แต่…ข้าเคยพยายามไม่ใช้ยันต์นี้หลายครั้งแล้ว ความคิดของข้าก็กระจัดกระจายมากกว่าตอนที่ใช้มันจริงๆ…” เซียวอวี้หรงสับสนมาก
“ศิษย์พี่เชื
