ความว่า สิ่งที่ท่านเห็นกับสิ่งที่ข้าเห็นไม่เหมือนกัน?” เจียงจิ้นลู่เสียดสีนางเล็กน้อย
เซี่ยเฉียวกลับพยักหน้าอย่างจริงจัง “ถูกต้อง”
“เฮ้อ” เจียงจิ้นลู่ส่ายศีรษะอย่างจนปัญญา เขาผิดหวังเล็กน้อย “ศิษย์พี่ก็ไม่ต่างอะไรกับพวกต้มตุ๋นพวกนั้น เป็นศิษย์น้องที่คิดมากเกินไป”
“กับข้าวจานที่อยู่ตรงหน้าเจ้าเพิ่งจะถูกวิญญาณกินไป ไม่มีรสชาติอะไรแล้ว เจ้าไม่เชื่อก็ลองชิมดู” เซี่ยเฉียวไม่ได้เถียงกับเขา เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะตักกับข้าวเพิ่ม จึงได้เอ่ยขึ้นมาด้วยความมั่นใจ
มือของเจียงจิ้นลู่หยุดชะงักเล็กน้อยก่อนจะคีบอาหารยัดเข้าปากตนเองไปในที่สุด
มันเป็นอาหารผัดธรรมดาทั่วไปจานหนึ่ง รสชาติ…
อืม ไม่มีรสชาติแล้วจริงๆ
ไม่ได้อร่อยหรือไม่อร่อย พอกินเข้าไปแล้วก็ไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไร ไม่ได้จุดความสนใจและไม่สนใจมันด้วย
“กับข้าวก็แค่เย็นแล้วเท่านั้น” เจียงจิ้นลู่ไม่ได้รู้สึกว่ากับข้าวไม่อร่อยจะแปลว่ามีวิญญาณ
อีกอย่าง วิญญาณก็สามารถกินของของคนเป็นได้ด้วย?
น่าขัน น่าขันเกินไปแล้ว
ความอยากเอาชนะของเซี่ยเฉียวเกิดขึ้นอย่างกะทันหันอีกแล้ว
ในฐานะศิษย์น้องของนาง แต่เขากลับสงสัยในจรรยาบรรณวิชาชีพของนาง นั้นได้หรือ!
นางมองไปรอบๆ ก่อนจะเอ่ยกับเจียงจิ้นลู่ในที่สุด “ศิษย์น้อง เจ้าเห็นคุณหนูสี่นั่นไหม อีกเดี๋ยวจอกเหล้าของนางจะหก”
บนโต๊ะมีวิญญาณตนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าจอกเหล้าและกำลังเป่าลมใส่มันอยู่
