ะมองมาที่นางด้วยสายตาประเมินราวกับกำลังตัดสินความสามารถในการแข่งขันของนาง
“อาจารย์หลี ลูกศิษย์ของท่านนี้…ยังเป็นฆราวาสผู้ศึกษาเต๋าด้วยหรือ” นายท่านผู้เฒ่าเหมิงเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม
“ถูกต้อง ศิษย์ของข้าฉลาดเฉลียวโดยธรรมชาติ ไม่ว่าจะเป็นเต๋าหรือพุทธก็พอรู้พอเข้าใจอยู่บ้าง” หลี่ซื่อเหยี่ยนตาเป็นประกาย
“ท่านอาจารย์โชคดีมากที่มีลูกศิษย์ที่ดีเช่นนี้” นายท่านผู้เฒ่าเหมิงเองก็ไม่ได้ถามอะไรมากเพื่อไม่ให้ดูน่ารำคาญ แต่เขาก็ยังไม่ลืมเอ่ยชมเซี่ยเฉียวด้วย
เซี่ยเฉียวเพียงยิ้มอย่างสุภาพและไม่พูดอะไร
จ้าวเสวียนจิ่งพูดน้อยกว่านางเสียอีก ใบหน้าของเขาเย็นชาราวกับน้ำแข็ง ทั้งๆ ที่เขาดูดีกว่าและอายุน้อยกว่าเซียวอวี้หรง แต่ท่าทางไม่รับแขกเช่นนี้ทำให้พวกผู้หญิงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม
“การร่ายรำของคุณหนูสามนั้นงดงามจริงๆ แต่ข้าก็ยังชอบเอวองค์ของคุณหนูสี่มากกว่า หากข้าเป็นคุณชายสูงศักดิ์เหล่านี้ ข้าจะเลือกคุณหนูสี่”
“คุณหนูสี่ท่าทางเจ้าชู้เล่นหูเล่นตา ไม่น่าแต่งด้วยหรอก ข้าคิดว่าคุณหนูหกดีกว่า อ่อนโยน รู้ความ และดีดพิณได้น่าฟัง…”
“น่าฟัง แล้วเจ้าฟังเป็นหรือ ก็แค่ดีดพิณเท่านั้น แต่งงานไปก็เป็นได้แต่เครื่องประดับตกแต่ง ข้าคิดว่าคุณหนูห้าดีกว่า แค่มองก็รู้แล้วว่านางดูแลเอาใจใส่คนเป็น…”
เซี่ยเฉียวไม่เป็นอันกินข้าว เพราะมีวิญญาณหลายตนย่อตัวนั่งอยู่บนโต๊ะอาหารอันยาวเหยียดนี้
