่อยให้อาจารย์กับศิษย์พี่ใหญ่ทำอะไรเหลวไหลไปอย่างนี้” เจียงจิ้นลู่ขมวดคิ้วมุ่น “แต่หากการตัดสินพระทัยของโอรสสวรรค์ส่งผลกระทบต่อชาวบ้านนับหมื่นแสน แล้วจะให้ข้านิ่งดูดายได้อย่างไร”
“ไปคิดดูเอาเอง” จ้าวเสวียนจิ่งไม่ได้อธิบายอะไรให้เขาฟัง
ต่อไปเขาจะเป็นคนที่ต้องตัดหัวคนอื่น ไม่ใช่คนที่จะต้องยื่นหัวออกไปให้คนอื่นตัดเสียหน่อย
ขุนนางควรทำตัวอย่างไรแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเขาที่เป็นเจ้าเป็นนายด้วย
ศิษย์น้องห้าถามคำถามผิดแล้ว
เป็นเพราะศิษย์น้องห้าอายุยังน้อยเกินไป พรสวรรค์ของศิษย์น้องเขาคนนี้ไม่ด้อยไปกว่าเวินหลันเฉิง เพียงแต่เขาไม่เหมือนกับเวินหลันเฉิงตรงที่เวินหลันเฉิงมาจากตระกูลขุนนาง เขาจึงได้รับความสนใจจากขุนนางท้องถิ่นและตระกูลที่มีชื่อเสียงมาโดยตลอด แต่ศิษย์น้องของเขามาจากครอบครัวที่ยากจน เขาจึงเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น แต่กลับไม่ค่อยมีประสบการณ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเขาไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวอย่างไรกับผู้มีอำนาจเหนือกว่า
เขาเป็นคนฉลาดคิด ไม่ได้โง่
รัชทายาทเป็นนาย รัชทายาทว่าบอกว่าเขาทำไม่ถูก นั่นก็แปลว่าวิธีการของเขาจะต้องมีปัญหาแน่ๆ แต่เขาควรจะทำอย่างไรกันแน่
ส่วนในเวลานี้เซี่ยเฉียวก็นั่งอยู่ในห้องโถงแล้ว สีหน้าหลีซื่อเหยี่ยนเปี่ยมไปด้วยความรักและเมตตา
เมื่อไม่มีใครอยู่ด้วยเขาจึงเอ่ยขึ้น “ก่อนหน้านี้อาจารย์ไม่มีที่อยู่ที่แน่นอน จึงไม่สามารถรับจดหมายของพวกเจ้าได้ จนทำให้ไม่รู้เลยว่าเจ้าเป็นอย่า
