งไรบ้างในช่วงที่ผ่านมา จนกระทั่งไม่นานมานี้เองตอนที่ข้าอยู่ที่นี่ได้สักพักแล้ว ศิษย์น้องคนโตของเจ้าจึงได้ให้นกพิราบส่งจดหมายมาบ้าง…”
“ข้าได้ยินว่าเจ้ากับรัชทายาทหมั้นหมายกันแล้ว?” หลีซื่อเหยี่ยนเอ่ยถาม
ในจดหมายบอกเพียงว่ารัชทายาทหมั้นหมายแล้ว ฝ่ายหญิงก็คือบุตรสาวคนโตผู้มีชื่อเสียงของเซี่ยหนิวซานชื่อว่าเซี่ยเฉียว
“ใช่แล้ว” เซี่ยเฉียวพยักหน้า “รัชทายาทไม่เลวเลย ข้าพอใจมาก”
“พอใจก็ดีแล้ว…หลายปีมานี้อาจารย์เดินทางไปทั่ว ได้พบเห็นหนุ่มสาวมาไม่น้อยซึ่งล้วนแต่หน้าตาไม่เลวกันทั้งนั้น แต่เมื่อเทียบกับรัชทายาทแล้ว สติปัญญาและพรสวรรค์ของพวกเขาก็ยังด้อยกว่าอยู่บ้าง หากจะพูดถึงข้อด้อยของรัชทายาท…”
“เขาดูเย็นชากว่าตอนที่เขายังเด็กเสียอีก อยู่ด้วยกันอาจทำให้เจ้ารู้สึกเบื่อได้” หลีซื่อเหยี่ยนเอ่ย
ตอนที่มือของรัชทายาทยังไม่ได้เป็นอะไร เขาเป็นหนุ่มน้อยที่อบอุ่นเหมือนฤดูใบไม้ผลิคนหนึ่งจริงๆ
“อาจารย์ ร่างกายของข้าเองก็ไม่ชอบผู้ชายที่เอะอะโวยวาย โผงผางมากๆ ข้ารับไม่ไหว” เซี่ยเฉียวยิ้มเล็กน้อย “ฝ่าบาทกำลังดีเลย หน้าตาดีมองแล้วก็สบายตาสบายใจ ต่อให้เขาจะยืนอยู่เฉยๆ ไม่พูดอะไรก็ไม่เป็นไร ข้าก็สามารถชื่นชมเขาได้ทั้งวันอยู่ดี”
“…” หลีซื่อเหยี่ยนส่ายศีรษะอย่างจนใจ
นังหนูนี่ชอบคนหน้าตาดีมาตั้งแต่เด็ก
ครั้งแรกที่นางเห็นเขา นางก็บอกว่าเขาดูเหมือนเซียนแก่ๆ
ยังมีโม่หลิงจื่อนักพรตเฒ่านั่น ตอนที่เขาพบหน้าเมื่อหลายปี
