ม่เลวเลย ซึ่งแสดงให้เห็นได้ว่าอาจารย์น่าจะอยู่อย่างสุขสบายในบ้านตระกูลเหมิงนี้
เซี่ยเฉียวมองเห็นหลีซื่อเหยี่ยนทันทีที่ก้าวเข้าประตูไป
เขาสวมเสื้อคลุมสีเทา ย่อตัวนั่งอยู่บนพื้น และถือจอบปลูกดอกไม้อยู่ในมือ กำลังดูแลดอกไม้และต้นไม้ในลานบ้าน ใบหน้าของเขาเป็นกังวลเล็กน้อย ดูออกว่าอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไรนัก
เซี่ยเฉียวเองก็ไม่ได้เจออาจารย์มานานแล้ว
หลายปีก่อนอาจารย์พำนักอาศัยอยู่วัดสุ่ยเย่ว์เป็นเวลาเกือบสองสามปีแล้ว หลังจากที่อาจารย์จากไป ก็ไม่เคยกลับไปพำนักอยู่ที่นั่นอีกเลย คราวหลังนางจึงได้พบอาจารย์น้อยมากจนนับครั้งได้เลย แต่ท่านกลับไม่ลืมขอให้พ่อค้านักเดินทางส่งหนังสือตำราบางเล่มมาให้นาง นอกจากนี้ระหว่างพวกเขาก็มีจดหมายส่งหากันไม่เคยขาด
ทันทีที่พวกเขาเข้าไปข้างใน เซียวอวี้หรงก็รีบเดินเข้าไปและคุกเข่าลงก่อนใคร ส่วนจ้าวเสวียนจิ่งมีสถานะพิเศษ เขาจึงเพียงแต่ประสานมือโค้งคำนับเท่านั้น
เซี่ยเฉียวตกตะลึงไปทันทีเมื่อเห็นว่าพวกเขารวดเร็วขนาดนี้
แต่นางเองก็ไม่รอช้ารีบคุกเข่าลงทันที “ศิษย์อกตัญญูโม่ชูเซิงคารวะอาจารย์!”
หลีซื่อเหยี่ยนมองเห็นนางแล้ว
ชายชราผู้นั้นกลับลุกขึ้นอย่างรวดเร็วก่อนจะเดินเข้ามาด้วยท่าทางตื่นเต้นดีใจขึ้นมาก “เสี่ยว…เซิงเอ๋อร์!”
“…” เซี่ยเฉียวโล่งอกก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา “อาจารย์”
“ดี ดีมาก! ไม่พบกันตั้งนาน เจ้าสูงขึ้นและโตขึ้นแล้ว กลายเป็นสาวแล้ว! เฮ้อ! เดินทางมาเหนื่อยหรือไม่ รี
