้อยเลย แต่นี่เป็นครั้งแรกจริงๆ ที่นางได้เห็นเมืองที่สวยงามเช่นนี้
ถนนทั้งหมดปูด้วยอิฐ พ่อค้าและร้านค้าสองข้างทางเป็นระเบียบเรียบร้อยและไม่สกปรก
ตามท้องถนนมีของขายหลากหลายไปหมดจนทำให้รู้สึกตื่นตาตื่นใจ
และยังมีบ้านเรือนในป้อมเหมิงจยาแห่งนี้…
ต่างก็ถูกสร้างขึ้นอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย มีดอกไม้และต้นไม้ริมถนนซึ่งเป็นเอกลักษณ์มาก
เมืองนี้ไม่เล็กเลย คนทั้งสามต่างก็เดินทางตามที่อยู่ที่ได้มา พอเข้าเมืองพวกเขาก็ยังต้องนั่งส่ายโอนอยู่บนรถม้าเป็นเวลานานกว่าจะหาที่แห่งนั้นพบ
มันเป็นบ้านหลังใหญ่ในเมืองชั้นใน
“ในจดหมายอาจารย์ไม่ได้เล่าอะไรมากมาย…บ้านหลังนี้อยู่ในเมืองชั้นในของป้อมเหมิงจยาซึ่งไม่ใช่จะซื้อหาหรือเช่ากันได้ง่ายๆ ดังนั้นบ้านหลังนี้จะต้องเป็นของผู้อื่น พวกเราไม่ได้เตรียมหนังสือขอเข้าพบมาด้วย หากไปเยือนอย่างกะทันหันอย่างนี้คงจะดูไม่ค่อยดีนัก“ เซียวอวี้หรงลงจากรถม้าก่อนแล้วยืนอยู่ตรงหน้ารถของเซี่ยเฉียวด้วยท่าทางลังเล
อาจารย์ให้ความสำคัญกับมารยาท เซียวอวี้หรงก็เช่นกัน
ขณะที่เขากำลังจะตัดสินใจว่าควรทำอย่างไรดี บ่าวรับใช้ที่ดูแลอยู่ที่หน้าประตูก็วิ่งเข้ามาและคำนับให้เซียวอวี้หรง “พวกท่านมาจากเมืองหลวงใช่หรือไม่”
“ถูกต้อง” เซียวอวี้หรงตอบอย่างรวดเร็ว “พวกเราสามคนมาที่นี่เพื่อรับอาจารย์ ไม่ทราบว่าที่จวนของท่านมีแขกแซ่หลีท่านหนึ่งอยู่หรือไม่”
“ใช่แล้วขอรับ ท่านอาจารย์หลีผู้เฒ่าได้สั่งเอาไว้
