แล้ว พวกเรากำลังรออยู่เลยขอรับ เชิญพวกท่านเข้าไปข้างใน!” ชายผู้นั้นรีบเอ่ยทันทีก่อนจะเรียกคนมาจูงม้าแทนพวกเขา
พอเซียวอวี้หรงได้ยินเช่นนั้น เขาก็ไม่เกรงใจอีกต่อไปและเชิญเซี่ยเฉียวลงจากรถ
เซี่ยเฉียวก้าวเท้าเดินลงไปก่อนจะมองไปที่บ้านของครอบครัวที่มั่งคั่งร่ำรวยนี้และรู้สึกตกใจเล็กน้อย
ป้อมเหมิงจยาร่ำรวยจริงๆ บ้านของพ่อค้าคนหนึ่งนี้เกือบจะเทียบได้กับจวนของท่านอ๋องในเมืองหลวงแล้ว
สถานการณ์ของป้อมเหมิงจยานั้นพิเศษออกไป จึงไม่มีใครพูดถึงบ้านหลังนี้ให้เป็นเรื่องเป็นราวขึ้นมา
“พอจะบอกได้หรือไม่ว่าเจ้าของจวนหลังนี้คือใคร” เซียวอวี้หรงถาม
บ่าวรับใช้เอ่ยด้วยท่าทางคารพ “นายท่านของบ้านหลังนี้แซ่เหมิง และเป็นทายาทสายตรงของตระกูลเหมิงขอรับ นายท่านได้พบกับท่านอาจารย์หลีผู้เฒ่าตอนที่ท่านออกไปทำการค้าข้างนอก จึงได้เชิญท่านอาจารย์มาพำนักอยู่ที่นี่ด้วยกันสักระยะ เดิมทีพวกเขาก็กำลังออกจะเดินทางไปเมืองหลวงตั้งแต่เดือนที่แล้ว แต่นึกไม่ถึงว่าศิษย์ของอาจารย์ผู้เฒ่าจะล้มป่วยลง ไม่สะดวกที่จะเดินทาง แต่ก็กลัวว่าพวกท่านจะเป็นกังวลจึงได้ส่งจดหมายไปแจ้ง”
สีหน้าของเซี่ยเฉียวและคนอื่นๆ เปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น
แม้จะบอกว่าเขียนจดหมายมาแจ้งเพื่อไม่ให้พวกเขาต้องเป็นกังวล แต่ป้อมเหมิงจยาก็อยู่ไม่ไกลจากเมืองหลวงมากนัก ใช้เวลาเดินทางเพียงสิบวันก็ถึงแล้ว หรือว่าการล้มป่วยครั้งนี้…อันตรายมาก?
บอกว่าให้พวกเขามาร
