ญาณผ่านประตูสู่ปรโลกได้เลยทันที
พอถึงเวลานั้นนางคงจะไม่สามารถปกปิดฉากนี้ได้อย่างแน่นอน การพูดคุยกับเซียวอวี้หรงล่วงหน้าไว้ก่อนจะสามารถช่วยให้เขาเตรียมใจได้บ้าง
การกระทำเก็บวิญญาณของเซี่ยเฉียวยิ่งทำให้สีหน้าของเซียวอวี้หรงแย่ลงไปอีก
“ศิษย์น้องอย่าได้กลัวไปเลย คนเราทุกคนก็ต้องตายกันทั้งนั้น คนตายก็ไม่ได้ต่างอะไรกับคนเป็น แค่เบาและลอยเหมือนปุยนุ่นเท่านั้น ข้ามีความสามารถเช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน ต่อไปหากศิษย์น้องตายไปและมีความปรารถนาสุดท้าย เจ้าก็สามารถมาหาข้าได้ พอถึงเวลานั้นข้าจะต้องจัดการให้เจ้าสมความปรารถนาให้ได้ จะไม่ปล่อยให้เจ้าจากไปโดยที่ยังมีเรื่องค้างคาใจอยู่แน่ๆ” เซี่ยเฉียวเอ่ย
จ้าวเสวียนจิ่งอดรู้สึกสนุกขึ้นมาไม่ได้
คำพูดเช่นนี้ไม่พูดออกมาจะดีกว่า หากพูดออกมาชัดเจนขนาดนี้แล้วเซียวอวี้หรงยังรับได้อีกสิจึงจะแปลก
ใบหน้าของเซียวอวี้หรงประเดี๋ยวก็เขียวประเดี๋ยวก็ขาว แต่เขาก็ยังคงกัดฟันและฝืนยิ้มน่าเกลียดออกมา “ขอบ ขอบคุณศิษย์พี่…”
