่อนตายที่น่าสงสาร ตอนตายก็ไม่ได้รับความเป็นธรรม นางคิดอยากดื่มเหล้าสักหน่อยเท่านั้น ดังนั้นเมื่อคืนนางจึงอยู่ใต้เตียงข้า และคอยเอาเล็บครูดกับแผ่นกระดานอยู่ตลอดเวลา เสียงดังจนข้านอนไม่หลับ…”เซี่ยเฉียวยังอธิบายสั้นๆ เกี่ยวกับวิญญาณตนนั้น
ในบรรดาวิญญาณทั้งหมดที่นางเคยเห็นมา วิญญาณตนนี้ถือว่าหน้าตาดีแล้ว
ผิวของนางยังเป็นแดงเรื่อ มีแต่ผมเผ้าที่กระจายยุ่งเหยิงเท่านั้นที่ยังไม่ดี
เซียวอวี้หรงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับ สีหน้าของเขาแข็งทื่อเล็กน้อย
จ้าวเสวียนจิ่งยกยิ้มมุมปาก
เซียวอวี้หรงเชื่อว่าศิษย์พี่โม่จะไม่โกหกเขา
ดังนั้น…
ตรงนี้มีวิญญาณอยู่ด้วย?
ตอนนี้เขาควรจะทำอย่างไรดี จะ…ยืน นั่ง หรือขยับตัวดี?
มือของเขาขยับดิ้นรนเล็กน้อย ในที่สุดเขาก็คิดว่าในเมื่อศิษย์น้องและศิษย์พี่ต่างก็ไม่ขยับ เขาก็เลยระงับความรู้สึกตกใจกลัวนั้นเอาไว้ แต่ก็อดที่จะหายใจเข้าลึกๆ ไม่ได้ ผ่านไปครู่หนึ่ง เหงื่อเย็นๆ นั้นก็ไหลลงมา
ส่วนเซี่ยเฉียวก็ไม่ได้สนใจเขาอีกต่อไป นางรอให้วิญญาณดื่มเหล้าจนเสร็จ และหลังจากที่ยืนยันแล้วนางก็เก็บวิญญาณไปทันที
เนื่องจากใกล้เทศกาลไหว้พระจันทร์ วิญญาณจึงมีจำนวนมาก และนางเองก็กำลังเดินทางไปยังป้อมเหมิงจยาด้วย เมื่อระหว่างทางไม่ปลอดภัย นางก็เลยเอาของดีติดตัวมาด้วยไม่น้อย ขวดกระเบื้องที่เอาไว้บรรจุวิญญาณก็พร้อมพรัก กระทั่งของที่ต้องใช้ในการเปิดแท่นทำพิธีก็ยังนำมาด้วย พอถึงเวลานางจะได้ส่งวิญ
