ยมีพลังเท่าไร ไหนเลยจะเหมือนทั้งสามท่านนี้…
แค่ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา มั่งคั่งสูงศักดิ์!
“ยามอยู่ข้างนอก ข้าในฐานะศิษย์พี่มีหน้าที่ต้องรับผิดชอบดูแลพวกเจ้า อยากจะกินอะไรก็สั่งเถอะ ระหว่างทางนี้ค่าใช้จ่ายของพวกเจ้าให้เป็นหน้าที่ของข้าก็แล้วกัน” เซี่ยเฉียวยิ้มอย่างมีเมตตาให้ศิษย์น้องทั้งสอง
เซียวอวี้หรงรู้สึกปลาบปลื้ม “ควรจะเป็นศิษย์น้องที่แสดงความกตัญญูต่อศิษย์พี่ ไหนเลยจะให้ศิษย์พี่ออกเงินได้”
“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ศิษย์พี่ก็รับผิดชอบแต่อาหารการกินของข้าเถอะ ศิษย์พี่รองควักเงินของเขาเอง ท่านไม่ต้องกังวล” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยสบายๆ
“…” เซียวอวี้หรงมองเขาด้วยสายตางุนงง
ฝ่าบาทไม่ได้ไม่มีเงินเสียหน่อย!
ร้านค้าของศิษย์พี่ก็ไม่รู้ว่าทำกำไรได้เท่าไร นางจะแบกรับไหวหรือ
หนทางนี้…ยังอีกยาวไกล พอไปถึงป้อมเหมิงจยาก็ยังมีเรื่องให้ต้องใช้เงินเยอะแยะ พวกเขาย่อมต้องเป็นคนดูแลศิษย์พี่สิ?!
