เดินทางเข้าพักในโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งในป่า
โรงเตี๊ยมแห่งนี้อยู่ติดกับถนนสายหลักและกิจการของพวกเขาก็ดีมาก เซี่ยเฉียวไม่ได้รีบลงจากรถม้า หลังจากรอให้ศิษย์น้องทั้งสองคนลงจากรถม้าก่อน นางก็เปิดม่านลงมาด้วยตัวเอง
ศิษย์น้องทั้งสองคนนับว่ารู้ความ พวกเขาต่างก็เข้ามาประคองนาง
เซี่ยเฉียวพยักหน้าน้อยๆ วางมาดเต็มที่
ว่ากันในแง่ของความคิดแล้ว ศิษย์น้องทั้งสองของนางก็ยังเทียบกับปรมาจารย์อย่างนางไม่ได้!
“ศิษย์พี่เหนื่อยไหม ห้องข้างบนจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว” เวลานี้จ้าวเสวียนจิ่งทำตัวเหมือนกับศิษย์น้องธรรมดาๆ ไม่ได้วางท่าเลยแม้แต่น้อย
“กินอะไรกันก่อนสักหน่อย” เซี่ยเฉียวยิ้มน้อยๆ แต่ยังคงเก็บอาการ มองไม่ออกถึงข้อบกพร่องใดๆ มองอย่างไรก็เหมือนผู้บรรลุเต๋าแล้ว
ขณะนั้นคนที่นั่งอยู่ในโรงเตี๊ยมแห่งนี้ต่างก็พากันตกตะลึง
เสี่ยวเอ้อล้วนแต่ตะลึงงันอยู่กับที่
โจวเว่ยจงนั้นล่วงหน้ามาจัดการเรื่องห้องพักให้ก่อน แต่เวลานี้เมื่อเสี่ยวเอ้อเห็นแขกทั้งสามท่านก็อดที่จะกลืนน้ำลายไม่ได้
ผู้ดูแลร้านตบศีรษะเสี่ยวเอ้อเข้าอย่างจังไปหนึ่งที “ยังไม่รีบไปยกน้ำชามาอีก!”
“อ๊ะ? อา!” เสี่ยวเอ้อรู้สึกราวกับว่าตนเองยืนอยู่บนปุยนุ่นกระนั้น
ที่นี่มัน…ก็แค่โรงเตี๊ยม ข้างหน้าไม่มีหมู่บ้าน ข้างหลังมีไม่ร้านค้า ต้อนรับแต่คนธรรมดาที่สัญจรไปมา!
ต่อให้เป็นพวกที่น่าจะเป็นเจ้านาย หลังจากลงจากรถม้ามาแล้วก็มักจะปรากฏอาการเหนื่อยล้าหมดแรง ดูไม่ค่อ
