หากพวกเราสามารถมีเรื่องน่ายินดีได้ถึงสองเรื่องก็จะดีมากเลย…”
เซี่ยเฉียวกะพริบตาปริบๆ และมองเขาอย่างดีใจ
“พี่หญิงใหญ่…ใช่ว่าข้าจะไม่รับปากท่าน หรือว่าไม่มีความมั่นใจ ที่สำคัญก็คือ…สอบอันนี้ก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรนี่” เซี่ยผิงไหวส่ายศีรษะ
“ทำไม…แค่กๆ จะไม่มีประโยชน์เล่า หากเจ้ามีชื่อเสียงไม่ว่าจะมากหรือน้อย เจ้าก็ถือเป็นบัณฑิตที่แท้จริงแล้ว ใครก็ไม่กล้ามาชี้นิ้ววิพากษ์วิจารณ์เจ้าอีก สามารถย้ายจากเรือนไห่ถังไปเรือนฉยงฮวา เรือนหวงจวี๋ หรือแม้แต่เรือนหมู่ตันได้ เพื่อนที่คบหาก็จะยิ่งเก่งขึ้นไปอีก…แน่นอน หากต่อไปน้องชายของพี่ไม่อยากที่จะเรียนทางบุ๋น เมื่อมีความสามารถแล้วก็ย่อมจะเลือกเรียนได้ตามใจต้องการไม่ว่าจะบุ๋นหรือบู๊…” น้ำเสียงของเซี่ยเฉียวเนิบช้าราวกับนางป่วยระยะสุดท้าย
แม้ว่าน้องชายของนางผู้นี้จะไม่มีชื่อเสียงความสำเร็จ แต่ต่อไปชีวิตของเขาก็จะไม่เลวร้าย
แต่การอาศัยความช่วยเหลือของครอบครัวหรือจะสู้การที่ตนเองมีความสามารถได้
แรกเริ่มเดิมทีพี่ชายใหญ่ของนางอาศัยการสู้รบกับพวกคนเถื่อนจนได้เข้ามาในเมืองหลวงเพื่อรับตำแหน่งราชการ ต่อมาหลังจากที่เขาถูกไล่ออกจากงาน เขาก็ยังสามารถใช้เส้นทางอื่นและไต่เต้าต่อไปได้
ถึงอย่างไรก็ต้องบอกว่าพี่ชายใหญ่ของนางมีความสามารถมากพอจึงสามารถกลับมาได้
นางแค่ต้องการหาเป้าหมายระยะสั้นให้กับน้องชายผู้โง่เขลาคนนี้เพื่อเขาจะได้ไม่วอกแวกเมื่อเวลาผ่านไป
คำพูดของเซี่ย
