เฉียวนั้นช้ามาก นิสัยของเซี่ยผิงไหวก็เป็นคนใจร้อน หากเขาได้ยินอย่างนี้ในยามปกติ เขาจะต้องรำคาญใจอย่างแน่นอน แต่ท่าทางเหมือนกำลังจะตายของเซี่ยเฉียวนี้ ความคิดเล็กๆ น้อยๆ เช่นนั้นของเขากลับไม่ปรากฎออกมาเลย
“ให้เขาเข้าสอบขุนนาง? หมูตัวหนึ่งยังมีโอกาสสอบผ่านมากกว่าเขา!” เซี่ยผิงกั่งหัวเราะเยาะขึ้นมาในเวลาที่เหมาะสม
“พี่ชายใหญ่ ทำไมท่านถึงได้สงสัยในตัวของน้องชายได้ถึงขนาดนี้ น้องเราทำได้ เขาฉลาดออกจะตาย ช่วงนี้เขาก็ขยันมากด้วย แค่การสอบสำหรับเด็ก เขาจะต้องชนะได้อย่างง่ายดายแน่นอน! ใช่หรือไม่น้องชายของพี่!” ใบหน้าอ่อนแรงของเซี่ยเฉียวเต็มไปด้วยความสุข
เซี่ยผิงไหวรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย
การสอบนี่…ไม่มีคำว่าง่าย
ในสำนักศึกษาเขาก็เคยได้ยินมาไม่น้อยว่า แม้ว่าจะเป็นแค่การสอบระดับถงเซิง ก็ยังมีชายชราจำนวนมากที่สอบไม่ผ่าน…
ดังนั้น…
“เจ้าเป็นพี่สาวแท้ๆ ของเขา จึงไม่มีเหตุผลเพียงพอ เจ้าลองไปถามที่สำนักศึกษาดูก็ได้ว่ามีใครบ้างที่เชื่อว่าเขาจะสอบผ่าน? อย่าว่าแต่สอบผ่านเลย แต่ให้เขาตั้งใจเรียนหนังสือทำตัวดีๆ สักปีครึ่งปีก็ยังยากกว่าการขึ้นสวรรค์เสียอีก! หากเขาสอบผ่านได้จริง ข้าจะยอมนอนลงบนพื้นให้เขาทุบตีเลย!” เซี่ยผิงกั่งพูดไปเรื่อย
จุดประสงค์ของเขานั้นเรียบง่ายมากเช่นกัน นั่นก็คือเพื่อให้เขาทำตัวดีๆ สักพักหนึ่ง
ส่วนเรื่องสอบ…น้องชายผู้โง่เขลาคนนี้สอบไม่ผ่านตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เขาไม่ได้พูดอะไรผิด!
