ตอนที่ 870 พี่ไหวข้าผิดไปแล้ว
เซี่ยผิงไหวเองก็ดูเหมือนจะมีอารมณ์ขึ้นมาบ้างแล้ว พอเขาได้ยินที่เซี่ยผิงกั่งพูด เขาส่ายตัวยืนขึ้นทันที
เซี่ยเฉียวขึงตามองพี่ชายใหญ่ “แค่กๆ พี่ชายใหญ่นี่ท่านพูดเองนะ…หากน้องชายของข้าสอบได้จริงๆ ท่านก็จะนอนลงบนพื้นให้เขาทุบตี…ตีสักสองเค่อโดยไม่ขัดขืน!”
“เฮอะ! ได้สิ!” เซี่ยผิงกั่งไม่ได้ใส่ใจ
ท่าทางดูถูกเหยียดหยามเช่นนั้นทำให้เซี่ยผิงไหวเองก็รู้สึกหยิ่งในศักดิ์ศรีขึ้นทันที
“น้องชาย พี่หญิงเชื่อเจ้าว่าเจ้าทำได้…” เซี่ยเฉียวเอื้อมมือออกไปตบไหล่เซี่ยผิงไหว
จากนั้นนางก็นั่งลงอย่างช้าๆ
“หากสอบไม่ผ่านเล่า?” เซี่ยผิงกั่งหัวเราะเสียงดัง “เช่นนั้นก็…ยอมรับเถอะว่าเจ้ามันโง่ แล้วแขวนป้ายไว้ที่หน้าอกสักสามเดือน แล้วยืนอยู่ข้างหลังข้าคอยรับใช้ข้าเวลากินข้าว?”
ดูถูก ดูถูกกันจริงๆ!
ไฟโทสะร้อนแรงปะทุขึ้นมาในใจเซี่ยผิงไหว
“เดิมพันก็เดิมพันสิ! กลัวที่ไหน! ข้าไม่มีทางแพ้อยู่แล้ว!” เซี่ยผิงไหวร้องตะโกนขึ้นมาทันที
ดูถูกเขาหรือ ก็แค่การสอบระดับถงเซิงไม่ใช่หรือ ข้าทำได้อยู่แล้ว!
เซี่ยเฉียวรู้สึกว่าน้องชายของนางมีโอกาสสูงที่จะแพ้การเดิมพัน แม้ว่าการสอบนี้จะนี้ฟังดูธรรมดา แต่อันที่จริงก็ไม่ง่าย ลูกชายของขุนนางหลายคนที่ผ่านการเรียนเตรียมพื้นฐานมาตั้งแต่ตอนสี่ห้าขวบ ในกรณีที่ทุกอย่างเป็นไปด้วยดีกว่าจะสอบผ่านด่านนี้ได้ก็ตอนอายุสิบกว่าปีแล้ว
หากไม่ราบรื่น..สอบไม่ผ่านไปตลอดชีวิตก็ถือว่
